
یکی از راه های تعیین سن و سال درختان شمردن دایره های روی تنه برش خورده ی آن هاست .
یعنی هر سال یک دایره به عمر درخت افزوده میشود .
اگر ما هم از کودکی یک درخت یک ساله می داشتیم تا الان بستگی به سن و سالمان یک درختی هم سن خود داشتیم . و ادامه حیات آن را هم می توانستیم به نسل بعدی واگذار کنیم .
خواهرم در خانه اش یک درختچه کاج مطبق دارد . همیشه می گوید که پسرم انقدر سال سن دارد . منظورش از پسرم درختم است .
شعاری در گذشته بود که می گفت : " هر ایرانی یک خودرو " ، ای کاش این شعار به " هر ایرانی یک درخت " تبدیل شود .
گاهی فکر می کنم که چه می شد اگر نهال را هم می شد به فرزندی قبول کرد . فرزندی که درد سری برای والدینش ندارد .
تازه اگر روزی فرزندی ( درختی ) را که مسئولیتش را قبول کردیم هم خشک شود و بمیرد . می دانیم که هیزمش به جامعه انسان ها اهدا خواهد شد . شاید هم درختی باشد که بشود از تنه اش مبلی ماندگار ساخت .
کاش به جای سکه و طلا و زمینی که پشتوانه ی مهر یک دختر می شود ، درختی مهرش می شد که تا پایان عمر مسئولیتش را قبول کنند تا زمینی زیبا و حیاتی سالم شکل بگیرد .
هر چند ای کاش بالا شدنی نیست ، چرا که قانون همان سکه و طلاست .
راستی این سکه و طلا از کجا آمد که ما انسان ها را مجبور کرد برایشان کار و زندگی کنیم ؟
دلم هوای خنک جنگل را می خواهد ، بوی خوب نم درختان ، بوی برگ های مرطوب پوسیده شده ای که در پای درختان ریخته . دلم برای همه ی آن پاجست های کوچک زیر درختان تنگ شده .
درختی که سر در زمین دارد .
درختی که حیات می سازد .
درختی که فرهنگ می سازد .
بیاییم با درختان عکسی سلفی بگیریم .