امشب غمگینم.
تو که ندیدی
امشب بجای شاهد ارزو،شاهد غم بودم.
نمیدانم این غم از چه جنسی بود و از کدام مملکت آمد و بر روی دلم آوار شد
اما میدانم،یقین دارم که غم بود.
غم را چه میشود کرد؟
خب...نه شمشیر دارم و نه کلنگ
انگشت هایم هم حتی،از دندان هایش کوچک تر اند تا مبادا خیال جدال تن به تن به سرم بزند.
اصلا میگویی با که بجنگم؟
با بی رحمی که مدت ها قبل،کمان را از چله رها کرده بود؟
میشنوی؟
من دوست از دست داده ام!
دوست!
میخواهی بروم و یقه ی کدام با پدری را بدرم؟
شکمِ کدام شکم ندریده ای را سفره کنم؟
دوستی را از دست دادم که مرا هیچوقت دوست خود ندانسته بود...
دوست من،دروغگو بود
دوستم داشت؟نمیدانم.
ولی من میدانم،یقین دارم دوستش داشتم.
آنقدر که ساعت هابا فکر به او
هیدو گوش کنم و بگویم خاک بر سر من با این همه ساده لوحی ام.
خاک بر سر من که هیچوقت،زندگی ام عاری از عوضی های مهربان و خندان نمیشود.
شاید درد من آنجاست که
بعضی نامردی ها تاوان ندارند.
مثلا او، هیچگاه تاوان پس نخواهد داد.
چون گناهی نکرده است
این منِ احمق بوده ام که انتظار بی خود داشته ام.
بعضی نامردی ها،فقط برای تو نامردی حساب میشود.
با خودت مینشینی گوشه ای و تمام قولنامه های نانوشته بینتان را زیر و رو میکنی،
میبینی تا هیچگاه،
هیچ وقت پای این قرار داد ها را،امضا نکرده بوده.
بجز تو احمق...
من انتقام دل گرفته ام را با رفتنی خواهم گرفت که تو بخاطرش دلت نخواهد گرفت.
میخواهم غمگین شوی
بر سر راه بشین
رفتنم را با چشم ببین
نه در چشمان بیدارم و نه در پشت پلک های بسته ام و در آن سوی رویا،تو جایی نداری..
بحث قدیمی ست،از چشم افتادی جان دل.
