اهنگ اِتنشن از چارلی پوث برای بار هزارم در حال پخش بود و به این فکر میکردم که" چرا حالم بهتره؟" .
به اطرافم نگاه کردم،اتاقم باز مثل خونه ی جنگ زده ها بود و من امروز ساعت ۱ ظهر بیدار شده بودم. هر کدوم از اینا دلایل قوی واسه عصبی بودن بود،ولی در کمال تعجب من حالم بهتر بود.
عینکم رو گذاشتم رو پاتختی و با دو متر فاصله از اینه وایسادم جلوش.میترسیدم خودم رو ببینم...
اهنگ رسید به قسمت :یو ار نات کامینگ هوم ویت می تو نایتتتتتتتت و من همراه با چارلی فریاد زدم:یو ار جاست وانااااا اتنشننننننن و بعد سعی کردم باهاش برقصم.
چند روز پیش خونه ی دایی که بودیم صبا،خواهر ۷ ساله ام سعی داشت به دختر دایی ۶ ساله اش یاد بده که چطور برقصه.
مثلا میگفت درحالی که دستات رو اینور اونور میبری،یکی از پاهات رو خم کن و رو پنجه نگهش دار،اینجوری میتونی راحت عقب جلو بری و دور خودت بچرخی.
منم به کمک گفته های صبا دور خودم چرخیدم و سعی کردم دستام رو هم یکم به چپ و راست تکون بدم.
یهو به خودم اومدم و دیدم که نیم سانتی اینه وایسادم و چند لحظه ست که زل زدم به صورتم.
دو دستم رو بردم بالا و ادای زامبی ها رو در اوردم.سر و فکمو کج کردمو ادای معلول ها رو در اوردم.
خنده دار نبود،داشتم چیز مزخرفی رو درک میکردم.اونم اینه بود که:من اینم.
از هر زاویه ای به خودم نگاه کردم،با هر عشوه و ژستی.معجزه ای نشد.من تغییر نکردم.
راستش فکر نمیکردم این شکلی باشم.
