کدام من؟

"من بهت گوش میدم!"بخش خسته ی درونم‌ میگفت و‌ باز هم‌ مرا نادیده میگرفت،ترجیح میداد اشک هایش را تبدیل به داستان مقدسی بکند،هرچند دردناک،اما قابل قبول.."من دوست دارم"..میپذیرفتم،اما اهمیتی نمیدادم..میخواستم در سیاهی چشمانم غرق بشوم،آنقدر غرق بشوم‌ که دیگران وقتی به چشمانم‌ زل میزنند درون من را نخوانند.خواسته ام این است که من را توضیح ندهند،همانند گل های وحشی،زیبا اما خطرناک
من میخواستم که تغییر را به چشم ببینم اما آن حس که به من میگوید برگرد و از نو بنویس..نگذاشت تغییرم را حس کنم،من مرگ را حس کردم اما تغییر را نه،که نه..
من همچنان همان جای همیشگی نشسته ام،همان گوشه ی اتاقم،دختر بچه ای کوچک،سعی در جلب کردن توجه دیگران,سعی در خریدن تحقیر..سعی در گرفتن نفرت،تا به اوج رسیدن..
آن وقت مینویسم که: مرگ را دیدم،نفرت را کشتم،و در آخر هیچ منی برای رسیدن به قله ی کوه باقی‌ نمانده بود
کدام قله ی کوه جانم؟من از زمانی که‌ چشم باز کردم در جاده ای بودم که خودش هم نمیدانست بر چه صراطی مستقیم است..
کدام من؟منی که هرروز خودم را فدای هر یک از داستان های دردناکم میکنم؟
کدام مرگ؟حتی مرگ هم دیگر تلاشی نمیکند به سراغ من بیاید..
کدام نوشته؟کدام قلم؟کدام کاغذ..
فقط بگو مرا از دست خودم نجات دهند