
زیبا بودی،درست مثل لحظه ی غروب آفتاب،همون موقعه ای که خورشید اولین بوسشو داد به آسمون..اما بعد اولین بوسشون کم کم ترکش کرد،کم کم کشتش..تو درد داشتی،دقیقا شبیه یه مرگ تدریجی،اما زیباییت چشم منو توی همون نقطه که خورشید آسمونو بوسید کور کرد،خواستم از قشنگی بین تناژ رنگ نارنجی و آبیت برای همه بگم،ولی سیاه زد توی ذوقم،سیاه شب چشمات کلمات تلخ و شیرینمو درست مثل فردایی که داخل دریا داشت خفه میشد،خفه کرد چشمای سیاهت..باید برای نجات ازش به یه چتر پناه میبردم،ولی من ترجیح دادم بارون غم قلبت روی من شدت بگیره ولی با هیچ چتری جلوشو نگیرم،نیستی و من هنوز بوسه ی خورشید روی گونه ی آسمونو میبینم،نیستی و دردت بدون وجودخودت بازم میمیره، نیستی و اینبار سیاهی نبودِ چشمات کلمات منو خفه کرد،نیستی و آسمون اینبار بدون تکیه کردن به چشمای آهویی تو میباره..و من هنوز متوجه نمیشم چرا مردم با چتر به زیر بارون میرن!