سکوت من پر از کلماتیست که همواره در درونم حبس شدهاند. هیچکس نمیداند چه دنیایی در دل من میجوشد، تنها غم بزرگ این است که هیچکس برای شنیدن آنها کنارم نیست.هیچکس نمیداند که پشت لبخند امروزم، چه شبهای تاریکی را گذراندهام. روزهایی که چشمانم در غم غرق بود و صدای قلبم زیر بار درد خاموش شده بود. لبخند من، تنها یک پوشش است بر زخمهایی که هرگز دیده نمیشوند.تنها و دلگرفتهام، در دنیایی که رنگی ندارد. خستگی به جانم نشسته و بیامیدی دست از سرم برنمیدارد. حال من را نپرس، که هر سوالی تنها، یادآوری دردهایم است.