دریافتهام که وقتی کسی تو را دوست دارد، غم و اندوهت باید برایش مهم باشد. اما گاهی این دردها را به تنهایی تحمل میکنم. در سکوت، فریاد میزنم، ولی کسی نیست که بشنود. این تلخی ماندگار است، مانند سایهای که هرگز از من جدا نمیشود.اندوهی که چنان عمیق است که حتی اشکها هم کمکی نمیکنند. وقتی غم به تنهاییام نشسته و هر قطرهای که بریزم، فقط یادآور زخمهای عمیقتر میشود. گویی دیگر هیچ کلمهای، هیچ حرکتی نمیتواند درد را کم کند. تنها ماندهام با احساسی که هیچ چارهای جز زیستن در آن ندارم.زندگی برایم غریبه شده، هر روز مثل یک روز بیروح میگذرد. احساس میکنم در میان جمع، اما در اصل تنها هستم. هیچ چیز طعم خوشی ندارد و همهچیز بیمعناست. غم در وجودم ریشه دوانده و گویی هیچ راهی برای رهایی نیست.