آهسته گامهایم را برمیدارم...
تامتوجه سنگینیِ وزنههای رویِ دوشم نباشم.
اما چکیدن قطرات خون از بالهای شکستهام همهچیز را آشکار میکنند.
کلاغ های سیاه بر قلبم آشیانه ساختند...
اسبها سرکشانه بر روحم میتازند.
اینجا که من هستم ، سرزمین سردِ سکوت است؛
و زبان مشترک مردم این سرزمین غم است. مردم با غم در اینجا باهم سخن میگویند...
اگر با شادی با آنها سخن بگویی تورا نمیفهمند.
فراموش کردم بگویم، تمام ساکنان این سرزمین جلوهای از خود من هستند.
به این خاطر تنها با حُزن و اندوه میتوانی با آنها سخن بگویی...
همچنین باید بگویم که اندوه بیان نمیشود،
دیده نمیشود ،شنیده نمیشود ،تنها احساس میشود.