گاهی اوقات احساس میکنم که کلمات به من خیانت میکنند. هر بار که سعی میکنم خودم را توضیح دهم، گویی در دریایی از سکوت غرق میشوم. خستهام از اینکه باید به دیگران بگویم چه احساسی دارم یا چه میگذرد در دلم. شاید هیچکس نتواند عمق تنهاییام را درک کند. در این دنیای شلوغ، گاهی فقط به یک لحظه آرامش نیاز دارم؛ لحظهای که دیگر نیازی به توضیح نباشد.اندوهی که همچون زنجیری در دلم به بندم کشیده، هر لحظه با من است و به یادم میآورد که برخی دردها هیچگاه رهایم نمیکنند.غمی در دل دارم که همچون باری سنگین بر دوشم نشسته، اما در این دنیای شلوغ هیچکس نیست که گوش بسپارد. هر روز لبخند میزنم تا کسی نبیند، اما در سکوت شب، اندوهی عمیق وجودم را فرا میگیرد و تنها میمانم با خاطراتی که نمیتوانم با هیچکس به اشتراک بگذارم.