به عُمرم، زبان نفهمتر از دل ندیدهام،
فقط خودش را میبیند و کاری به امورات دیگر ارگانها ندارد، انگار نه انگار تالاپ تولوپهایش را از آنها دارد. اگر مغز خودش را وارد میدان نکند، همه را به کشتن خواهد داد...
همین چند روز پیش!
عقل به او میگفت تو دیوانهای، چون من را نداری...
دل کم نمیآورد و با منطق من دراوردیش، تن ارسطو و سقراط را در گور میلرزاند...
ناگفته نماند، طفلکی احساساتی است و اگر عقل بر او چیره شود یک دل سیر گریه میکند...
در نهایت نمیدانم چه شد، عقل با آن نظام خشکِ ساموراییاش در آخر تسلیم دل شد؟!
دل عاقل شد یا
عقل، دیوانهی دل!❤️