گاهی میان شلوغیِ جهان،
ذهنم درست همان جایی که باید،
دکمه‌ی «مکث» را می‌زند.
می‌نشینم در سکوت،
و مثل یک مشاهده‌گرِ مهربان،
به احساساتم اجازه می‌دهم بی‌دفاع خودشان را نشان بدهند.
نه می‌جنگم، نه فرار می‌کنم… فقط می‌بینم.
در همین دیدنِ بدون قضاوت،
روشنایی کوچکی پیدا می‌شود—
همان «هسته‌ی امن» که همیشه در عمق روانمان هست،
حتی اگر زیر هزار فکر و نگرانی پنهان شده باشد.
صدایی آرام از درون می‌گوید:
«صبور باش…
هیچ احساسی برای همیشه نمی‌ماند.
هیچ مرحله‌ای پایانِ راه نیست.»
و من هر بار یادم می‌افتد
که همین نوسان‌ها، همین بالا و پایین‌ها،
بخشی از رشد هستند.
روانی که می‌فهمد،
آهسته‌تر می‌سوزد،
کمتر می‌ترسد،
و عمیق‌تر امید می‌گیرد.
و این‌جاست که دوباره می‌توانم
خودم را از نو در آغوش بگیرم
و ادامه بدهم…
