در دنیای امروزه عوامل زیادی موجب شده است که ارتباط بین والدین و کودکان، شکل متفاوتی به خود بگیرد.
یکی از عوامل مهم، تجربه نسل قبلی است. در نسل پدران ما تعداد فرزندان غالبا بیش از امروز بود. فرزندان کوچکتر توسط فرزندان بزرگتر بزرگ میشدند.
زمان زیادی از فرزندان در کوچه و خیابان به بازی میگذشت و در ساختار خانواده، بچه جایگاه مهمی نداشت.این امر باعث بروز محرومیتهایی در فرزندانی آن زمان که بزرگترهای فعلی باشند میگردید. گسست بین نسلها و نیز رواج بیشتر دانش و فرهنگ غربی باعث شده که حالا والدین بخواهند که مثل پدر و مادر خود عمل نکنند و این امر در کنار عدم اطلاع کافی از نتایج نحوه عملکرد خانوادهها در دهه 70 و 80 غرب و نبود آموزش صحیح در زمینهی اصول نوین روانشناسی رشد باعث بروز مشکلات عدیدهای در ارتباط والدین با فرزندانشان شده که حاصل نهایی آن به فرزندسالاری موسوم است؛ وضعیتی که در جامعه کنونی متاسفانه رو به افزایش است.

بیشک بحرانهای اجتماعی و اقتصادی و عدم امکان استقلال اقتصادی در جوانان، طولانی شدن تحصیل، و نیز افزایش سطح انتظارات و توقعات در میان جوانان به این امر دامن زده است. حاکم شدن فرهنگ پولدوستی و معیار قرار گرفتن روابط مبتنی بر پول حتی از سنین پایین در کنار درگیری کاری والدین باعث شده تکیه والدین بر این قرار گیرد که به جای توجه و محبت بیشتر و اختصاص دادن وقت بیشتر به فرزندان معدود خود، اهتمام خود را بر هزینه کردن هر چه بیشتر بر آنان قرار دهند. از طرف دیگر به دلیل وجود معضلات اجتماعی، نگرانیهای والدین در زمینه مسائل تربیتی فرزندانشان افزایش یافته و باعث مداخلات بیش از حد در زندگی و تصمیمات فرزندان شده است. راهکارهایی برای افزایش صمیمیت فرزندان با والدین در این مقاله آمده است.