ویرگول
ورودثبت نام
Akbar
Akbar
Akbar
Akbar
خواندن ۱ دقیقه·۹ ماه پیش

اینجا مرزی است که انسان در آن سقوط کرد




پرسشِ «حالت خوبه؟» که  مرا به شرم واداشت ‏شاید باز هم نپرسیم «حالت خوبه؟»، اما با نگاه‌مان به یکدیگر خواهیم گفت‎: ‌‏«من شاهدِ رنجِ تو بودم، و عهد می‌بندم که ‏دیگر هیچ‌کس تنها نباشد.»‏
انسانِ ایرانی، از خاکسترِ این تجاوزها و گلوله‌ها، انسانی خواهد بود که «درد» را به «آگاهی» و «بی‌پناهی» را به «همبستگیِ جهانی» ‏گره زده است. ما دیگر به دنبالِ «قهرمان» نخواهیم گشت؛ ما خود به «نگهبانانِ کرامتِ یکدیگر» بدل خواهیم شد‎.‌‏ این پایانِ «نهایتِ ‏شب» است؛ نه با طلوعِ خورشیدی از بیرون، بلکه با اشتعالِ قلبی که دیگر از لرزیدن نمی‌ترسد‎.‎

ما به «مکان‌های حافظه» نیاز داریم. همان‌گونه که در آلمانِ پس از نازی‌ها، اردوگاه‌ها به موزه‌هایی برای «هرگز فراموش نکردن» ‏تبدیل شدند، سلول‌های انفرادی و شکنجه‌گاه‌های ایران نیز باید به میعادگاهِ وجدانِ جمعی بدل شوند‎. ‎ما باید برای آن چهل هزار ‏جوان، و برای آن پدرِ غریب، بناهایی بسازیم که نه بویِ مرگ، بلکه بویِ «تعهد به کرامت»‌‎ ‎بدهند. بازسازیِ انسان یعنی تبدیلِ ‏آن تروما به یک «میراثِ اخلاقی» که به نسل‌های بعد هشدار دهد:

«اینجا مرزی است که انسان در آن سقوط کرد؛ دیگر هرگز به ‏آنجا بازنگردید‎.‌‏»‏

انسان
۱۱
۰
Akbar
Akbar
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید