
در دنیایی که اغلبِ کارها برای «دیده شدن» انجام میشود، سیره اخلاقی شهدای مدافع حرم، مثل شهید سجاد زبرجدی، آیینه تمامنمای «خدمتِ بیمنت» است. او همیشه تأکید میکرد که برای انجام کار خیر، نیازی به کارهای بزرگ نیست؛ گاهی همین کارهای کوچک است که آدم را عاقبتبهخیر میکند.
داستانِ باری که زمین گذاشته شد
یکی از دوستان شهید تعریف میکرد: «یک روز گرم تابستان، وقتی سجاد مشغول کار در فضای سبز بود، پیرمردی با باری سنگین از کنارش رد شد. سجاد بلافاصله ابزار کارش را زمین گذاشت، جلو رفت و تمام مسیر تا خانه را بارِ پیرمرد را به دوش کشید.»
سجاد وقتی برگشت، دلیلِ این کارش را خیلی ساده بیان کرد: «دیدم کمرش خم شده بود؛ فکر کردم اگر الان به او کمک نکنم، شاید تا چند دقیقه دیگر عمرش تمام شود و من حسرتش را بخورم.» نکته طلاییِ این روایت، در انتهای آن است؛ وقتی پیرمرد اصرار کرد نامش را بداند، سجاد فقط لبخند زد و گفت: «مهم نیست من کی هستم؛ مهم این است که آن بالا (خدا) حواسش هست که چه کسی بارِ چه کسی را زمین گذاشته است.»
آیا ما هم در روزمرگیهای زندگی، وقتی "کمرِ کسی خم شده" را میبینیم، حاضریم ابزارِ کارمان را زمین بگذاریم و باری از دوش او برداریم؟ سیره اخلاقی شهید سجاد زبرجدی، دعوتی است به مهربانیهای بیمنت.
«پیشنهاد میکنم برای شناختِ بیشتر این شهید، [متن وصیتنامه شهید سجاد زبرجدی] و [تجربه حاجت گرفتن من] را هم بخوانید.»