اي آدم كه فريب نقس خوردي / از درخت سيب برچيدي و خوردي / ديدي كه جزا جور برجاست؟/هر كار كني حسابش سر جاست !
پس هر دم مزن هي دم از شناعت /گر بدي كني .خود شوي رسواي عالم / مكن تندي با خلق رنجور /گر تشر زني خود كني دون
پس برخيز و صدا زن خدا را /از توبه خود بشور گناه را /با روي خوش و دلي پاك /رو كه .او غفور و آگاهست.
