من یک عصر گرم تابستان، دقیقاً در بیست‌وسوم مرداد، حوالی ساعت چهار و بیست دقیقه، عاشق شدم.
هنوز نمی‌دانم چه چیزی در آن ساعت لعنتی در جهان تغییر کرد که من دیگر همان آدم چند دقیقه‌ی قبل نبودم.
بعدها، هر بار که تلخی رفتنش را چشیدم و هر بار که جای خالی‌اش بیشتر از خودش در زندگی‌ام جا گرفت، با خودم فکر کردم شاید اگر بیست‌ودوم مرداد بود، اگر بیست‌وچهارم بود، اگر حتی ساعت چهار و بیست دقیقه نبود، همه‌چیز طور دیگری پیش می‌رفت.
شاید عشق هم مثل بعضی اتفاق‌ها، به یک تاریخ دقیق وابسته است.
به چند دقیقه جلوتر یا عقب‌تر،
به نرسیدن یک پیام،
به باز نشدن یک در،
به نگاهی که کمی دیرتر اتفاق می‌افتد.
اما هیچ‌وقت نفهمیدم چرا آن روز،
در آن ساعت،
جهان تصمیم گرفت مرا به کسی پیوند بزند که بعدها مجبور شوم تمام تابستان را به خاطرش دوست نداشته باشم.
