رشت را از همان اول دوست داشتم؛ برای بارانهای بیهوایش، برای خیابانهای خیسش، برای بوی خاک بعد از باران و عصرهایی که نمیشود فهمید هوا رو به تاریکی میرود یا فقط ابرها پایینتر آمدهاند. آنقدر دوستش دارم که آمدم و ماندگار شدم.
اما از وقتی تو را میشناسم گاهی به رشت جور دیگری فکر میکنم. به تمام جاهایی که هنوز دلم میخواهد یک روز تو را ببرم.
دلم میخواهد اولین بارانی که بیچتر قدم میزنیم همینجا باشد. تو کنارم باشی و من خیابانهایی را نشانت بدهم که خودم دوستشان دارم؛ گلسار، سبزهمیدان، علمالهدی، ساغریسازان.. بیایی و از همان کوچههایی رد شویم که همیشه بوی نم میدهند و بیآنکه عجلهای برای رسیدن داشته باشیم راه برویم. دلم میخواهد یک عصر بارانی تو را ببرم به کافهای که خودم دوستش دارم. کنار پنجره بنشینیم، بیرون را نگاه کنیم و چایهایمان آنقدر سرد شوند که یادمان برود اصلاً برای چای آمده بودیم. تو از چیزهایی بگویی که دوست داری و من از چیزهایی که هیچوقت فرصت نکردم برایت تعریف کنم. هرجا تو خوشت آمد بایستیم، هرجا من گفتم اینجا را دوست دارم چند دقیقه بیشتر بمانیم. شاید از کتابفروشی سر دربیاوریم، برای هم کتابی انتخاب کنیم و سالها بعد، همان کتاب کافی باشد تا هر دو یادمان بیاید یک عصر بارانی در رشت کنار هم راه میرفتیم. دلم میخواهد رشت را همانطور که من دوستش دارم ببینی. و شاید کمکم، چیزهای دیگری هم به این شهر اضافه شوند.. خیابانی که فقط به خاطر یک قدمزدن دونفره دوستش داشته باشم، آهنگی که بعدها هر بار شنیدمش یاد همان روز بیفتم و چند خاطرهی کوچک که هیچکس جز خودمان معنیشان را نداند.
راستش را بخواهی، دلم میخواهد تو هم بخشی از دلیل دوست داشتنم از این شهر باشی.
پس یک روز بیا. بیا تا با هم بفهمیم این شهر، وقتی تو کنارم راه میروی چه شکلی میشود. شاید بعد از آن در روزهای بارانی، رشت برای من فقط شهری نباشد که در آن زندگی میکنم شهری باشد که هر گوشهاش، تو را برای من نگه داشته است.