رشت.

یادت هست…؟

اولین بارانی که بی‌چتر قدم زدیم، رشت را می‌گویم..

انگار شهر تازه داشت خودش را به ما معرفی می‌کرد. آسفالت، چراغ‌ها را در آغوش گرفته بود و هر رهگذری، تکه‌ای از همان باران را با خودش می‌برد. یادت هست خیابان‌هایی که هیچ‌وقت از راه رفتن در آن‌ها سیر نمی‌شدیم؟ گلسار، سبزه‌میدان، علم‌الهدی، ساغریسازان.. آن کوچه‌هایی که همیشه بوی نم می‌دادند و عصرهایی که نمی‌شد فهمید هوا رو به تاریکی می‌رود یا فقط ابرها پایین‌تر آمده‌اند.

یادت هست بخار شیشه‌ی کافه‌ها را؟ استکان‌های چای که آرام سرد می‌شدند، چون حرف‌هایمان تمامی نداشت. بیرون باران می‌بارید و شهر، انگار آرام‌تر از همیشه نفس می‌کشید.

اینجا عجله هیچ‌وقت معنایی نداشت. انگار زمان، زیر شاخه‌های درختان قدیمی، کمی آهسته‌تر راه می‌رفت. آدم‌ها برای رسیدن نمی‌دویدند؛ برای ماندن قدم می‌زدند. هنوز هم هر وقت بوی خاک خیس بلند می‌شود، همه‌ی آن خیابان‌ها از جایی دور برمی‌گردند. همان نورهای زرد، همان پیاده‌روهای خیس، همان شهری که بلد بود از ساده‌ترین لحظه‌ها، خاطره بسازد.

بعضی شهرها را می‌شود ترک کرد… اما رشت، تا آخر عمر، هر بار با اولین باران، دوباره در دلت آغاز می‌شوند.