جنوب.

این روزها، انگار اندوه از مرزِ آدم‌ها گذشته و به سرزمین‌هایمان رسیده. دائماً می‌گریم… اول برای وطنم، برای خیابان‌هایش، برای خاطره‌هایی که دیگر مثل گذشته امن نیستند. برای خانواده‌ام، برای چشم‌هایشان که هر بار خبرها را می‌بینند، چند سال پیرتر می‌شوند. برای آینده‌ام، چون هر بار که دستم را به سویش دراز می‌کنم، اندکی دورتر می‌ایستد. و برای هم‌وطنم…

هم‌وطنم…

هم‌وطنم…

که شاید هرگز او را ندیده باشم، اما اندوهش، آشناترین غریبه‌ی زندگی من شد.. که شاید هرگز نامش را ندانم، اما دردش، آن‌قدر شبیه درد من است که گاهی نمی‌دانم این اشک، برای اوست یا برای خودم. کاش روزی برسد که وقتی از وطن حرف می‌زنم، بغض اولین واژه‌ی جمله‌ام نباشد.