تلنگر.

کمی دیر فهمیدم بیشتر آدم‌ها نه از نادانی، که از بی‌میلی نمی‌فهمند، از مسئولیتی که فهمیدن بر دوششان می‌گذارد می‌گریزند و ترجیح می‌دهند که نفهمند.

نفهم، آسوده‌تر است. فهمیدن شرافت می‌خواهد و شرافت، نعمتی نیست که قسمتِ هر کسی شده باشد.  سال‌ها گمان می‌کردم اگر واژه‌هایم را ساده‌تر کنم، اگر زخم‌هایم را بی‌استعاره نشان بدهم، اگر خودم را کوچک‌تر کنم، شاید دیده شوم. غافل از اینکه بعضی‌ها نه برای خواندن آمده‌اند و نه برای دیدن.. فقط از کنار زندگی دیگران عبور می‌کنند، بی‌آنکه حتی لحظه‌ای مکث کنند. حالا دیگر از نفهمیده شدن دلگیر نیستم. از این دلگیرم که روزی برای مخاطبانی نوشتم که هرگز قصد خواندن نداشتند. من خودم را تقلیل دادم تا در ذهن‌های کوچک جا بگیرم و حالا فهمیدم هیچ حقیقتی با کوچک شدن، قابل‌فهم‌تر نمی‌شود. فقط شأن خودش را از دست می‌دهد.

چه مضحک… انگاری که بعضی آدم‌ها برای نخواندن آفریده شده‌اند، نه برای خواندن.