احساس میکنم دیر به دنیا آمدهام. نه آنقدر دیر که چیزی را از دست داده باشم، بلکه آنقدر دیر که دیگر جهان، زبان مرا نفهمد.
این روزها همهچیز بیوقفه در حرکت است.. آدمها میدوند، حرف میزنند، میسازند و از کنار جهان عبور میکنند، بیآنکه لحظهای بایستند. انگار دیگر کسی برای دیدن نیامده و همه برای تصرف کردن آمدهاند. من اما دلم برای جهانی تنگ شده که هرگز در آن زندگی نکردهام. جهانی که میشد ساعتها کنار پنجره نشست، بیآنکه احساس گناه کرد. به درختی خیره ماند، بیآنکه ارزشش را با چیزی دیگر سنجید. میشد سکوت کرد، بیآنکه سکوت، نشانهی عقب ماندن باشد.
دوستی میگفت: غم تو، غم این زمانه نیست، غم گم شدنِ بودن است. از وقتی همهچیز باید مفید باشد، انگار دیگر هیچچیز فرصت ندارد که فقط باشد. حتی ما. خستهام.. نه از زندگی، بلکه از زیستنی که مدام مرا از خودم دور میکند. از روزهایی که فرصت احساس کردن را میبلعند، شبهایی که حتی تاریکیشان هم با نور صفحهای روشن شکسته میشود. دلم برای سکوتی تنگ شده که هنوز آن را به کالا تبدیل نکردهاند.
فکر نمیکنم روحم به قرن دیگری تعلق داشته باشد. اما انگار که هنوز فراموش نکرده جهان، پیش از آنکه چیزی برای استفاده باشد، جایی برای بیهیچ عجلهای زندگی کردن، بود. تمام این دلتنگی، در سوگِ خانهایست که هنوز ویران نشده، اما هیچکس در آن زندگی نمیکند.