ای ستاره‌ها، چه شد آن شور و شوقِ عاشقی؟
چه شد آن نغمه‌ها، آن سوز و سازِ عاشقی؟
آن نگاه گرم او، آن خنده‌های آشنا
رفته از یادش مرا؟ یا رفته از یادم وفا؟
من برایش از همه عالم بریدم ای دریغ
دل به دستش دادم، خود ندیدم ای دریغ
گفتمش جانم فدای آن دو چشم دلربات
او گذشت از من، نپرسید غم آن مبتلات
هر کجا رفتم صدای پای او آمد به گوش
هر کجا دیدم بهاری یاد او کردم خموش
ای ستاره‌ها، چرا او دل به کس دیگر سپرد؟
چرا این عشق بی‌پایان به پایانم سپرد؟
ای ستاره‌ها، ستاره‌ها، بگوییدم کجاست
آن دیاری کز وفا، منزلگه آشفته‌هاست؟
کاش می‌دانستم کجای این جهانِ بی‌وفاست
آن دیاری که نصیب عاشقان، معشوقه‌هاست.
رشت، مهرماهِ ۱۴۰۵
