
بعضی وقتها از فکر اینکه کی دوباره میتونم مثل قبل راه برم، دیوونه میشم. اصلاً میتونم؟میفهمم که با غرق شدن توی این افکار، دارم زمانِ امروز رو از دست میدم تکتک لحظههاش رو. انگار من ماهیای باشم و سیاهیِ روحم یه دریا. اما خب، چاره چیه؟ چی کار میتونم بکنم؟ هرچقدر هم سعی کنم حواسم رو پرت کنم، جسمم درست مقابل چشمامه چیزی که نمیتونم نادیدهاش بگیرم.
میدونم که میشد اوضاع بدتر از این باشه، اما میتونست بهتر از این هم باشه.
دارم بخشی از هویتم رو از دست میدم همون بخشی که براش خیلی تلاش کرده بودم، همونی که خودم از صفر ساخته بودمش. حتی روزهایی که دیگه توان ادامه دادن نداشتم، باز هم جلو رفتم. اما حالا دارم میبینم که انگار کمترین چیزی از اون آدمی که میشناختم باقی مونده.
دلم میخواد زیر بارون باشم، بچرخم، برقصم، پابرهنه روی چمنها بدوم و از همون دیوونهبازیهایی بکنم که همیشه میکردم. من همون حس رو میخوام همون دختر رو.
قبل از تصادفم، با هزاران ذوق یه کتابخونه خریدم تا کتابهام رو یکییکی توش بچینم. فرصت نشد. بعدش هم که دیگه روی تخت افتادم و از اون روز تا امروز، منتظرم دوباره سرپا بشم و کتابهام رو بچینم.منتظر خیلی چیزام.
و در آخر به نقل از صائب عزیزم
غافل است از جنبش بیاختیارِ نبضِ خویش
آنکه پندارد که در دست اختیاری داشتهست