
منتظر بودم برگردم و تو باشی.
هرچند الان پای برگشتن ندارم، ولی خب… چشم به راه دیدنت بودم. بغض کردم وقتی فهمیدم دیگه قرار نیست ببینمت.
چی میشد اگه داستان یه جور دیگه پیش میرفت؟ اگه بعضی چیزها اینطوری اتفاق نمیافتاد؟ چقدر عجیب پیش رفت داستان… و چقدر دوستداشتنی بودی برای من.
دلم برات تنگ شده. کاش احساسات کمتری داشتم، کاش میشد بعضی چیزها رو اینقدر عمیق حس نکرد و راحتتر از کنارشون گذشت.
چیزی بین ما شروع نشد، حتی خداحافظیای هم نبود. هیچ دلیل مشخصی برای این همه فکر و احساس وجود نداره، ولی من دلتنگم. شاید عجیبترین قسمت ماجرا همین باشه؛ دلتنگ تو بودن.
فقط دلم میخواست وقتی برمیگردم، تو هنوز اونجا باشی. همین.