
اما عزیز من تو شوق زندگی ام نبودی
ذره ذره خاکم کرده ای و من
درخت انجیر بودم
شاخه های مرا شکستی اما فراموش کردی ریشه من در زمین است نه آسمان
خاک مراقب من ماند تا آخرین قطره اشک زمستان
برگ ها گرمم کردن و از دستان گندم تغذیه کردم و باران هوای تشنگی عمیق مرا داشتن
سیرابم کرد تا بهار از راه برسد وصبرم را در آغوش بگیرد
عزیز دور من تو ماندی تا آخرین تبر را به قلب من بزنی
و من مرور کردم که تو راوی زندگی من نه
تو غریب ترین اشتباه من بودی
چاهِ سیاهی تو مرا بلعید
اما توان غرقِ اصالت مرا نداشت
تو کوتاه قدم از راه رسیدی و من سر بلند بودم
باری
من آن درختم که خشم تو غصه دارم نه، قصه ای برای پیری ام آفرید
همان درختم
همان پیچ خم بی پایان و میدانم از پس حل کردن هیچ کدام از خطوط شکسته من بر نیامده ای
تو ضعیف بودی، بی پناه
و من بزرگ ترین سایه را داشتم برای پناهندگی.
تو از جنس شکستن بودی
و من محکم ترین درخت این باغ
آری عزیز من
تو عاشقی زایل بودی که عشق را ضعیف میکند
و من سبز ترین رنج این مرز بوم.