نمیدانم اصلا به سراغ این صفحه میایی یا نه؟ اما ملالی نیست برای دل خودم مینویسم شاید یه روزی گذرت به اینجا افتاد و ورق زدی رنگ روزها و شبهای مرا. بعد از چهل سالگی دیگر تحمل درد و مریضی و جراحی برایم سخت شده؛ مثل کودکی بهانهگیر و بداخلاق و بیحوصله. اما دلخوشم مثل همیشه؛ میگویند زئوس آخرین عذابی که برای انسان در نظر گرفت همین امید بود. امید به خوب شدن حال جسم. امید به بهبود درآمد. امید به توسعهی عقل معاش و امید به پایان رساندن این پروژهی عمر که فقط دو تحویلدادنی از آن باقی مانده است.