از عالم آدمها ساعتی بیرون میشوم فردا و اگر شوق دیدار دوباره آن نوردیده نبود بازنمیگشتم.
اما این همه غریبی سهم زیادی است برای من!
یادش به خیر آن روز که خیره به درب آن اتاق آبی نگاهم گره خورده بود تا پیش از بیهوشی اخرین تصویرم تو باشی.
اما فردا دیگر این تصویر شیرین نمیشود با آمدنت به کفارهی نگاهی که سرد شد در آن شبی که رویت زخم برداشت.
یک روز فقط یک روز بگذار آن ساعتهای شیرین تکرار شود. بگذار ببارم کودکانه به سان آن نخستین ساعت گفتوگو!