«بیگناه ولی غرق گناهم»
این داستان روایت مردیست که هیچگاه گناهی نخواست اما در مسیر پرپیچوخم زندگی، در گناه غرق شد. او با دستانی پُر از آرزو، وارد کوچههای تاریک شهر شد. هر قدمش آغشته به اشک مادر و بغض شبانه بود.
هر شب قلمی برداشت، واژههایی نوشت که هیچکس نخواند. دفترهای کهنه، پر از فریادهای بیصدا شد.
اما گناه مثل بادی بود که شمع معصومیتش را خاموش کرد. در کوچهای خیس از باران، سیگار نیمهسوختهای را زیر پا خاموش کرد و فهمید هیچچیز برایش باقی نمانده جز خاطراتی خسته و دلی که هنوز میتپد.
او در دل تاریکی روشن شد، مثل کبریتی در باد. بیگناه بود، اما گناه را در آغوش کشید چون راهی جز این نبود.
امید بست که روزی کسی بیاید، دفترهای خاکخوردهاش را ورق بزند، واژههایش را ببوید و بداند که پشت هر نقطه، هر خط، مردی نفس میکشید که از گناه بیزار بود اما غرق در گناه زیست.
---
📜 شعر از فروغ فرخزاد:
«من از نهایت شب میآیم
و از نهایت تاریکی
و از نهایت وحشت
هنوز سرشار از نورم
و از نهایت شب میترسم»
---
📆 شروع نوشتن: خرداد ۱۴۰۳
📆 پایان نوشتن: تیر ۱۴۰۴
---
✨ تقدیم به:
تمام آدمهایی که مثل من، بیگناه اما در گناه غرق شدند…
-