
از همین بِ بسمالله..
میخواهم از سایه بگویم
و از سرابی که دراین مسیر مییابیم؛
سایه به سایه گشتم تا سایهای بیابم هچون سایهی خود؛
سایه ها یافتم... از دور شبیه به خویشتن یافتمشان؛
پیش که میرفتم، سرابی میدیدم...
هیچ نبود؛
نه کسی بود و نه سایهی کسی؛
سایه ها و سرابها دیدم... و گذشتم.
دیگر چشم خود بستم، تا نبینم سایهای
تا نیابم سرابی..
همانطور با چشم بسته میرفتم که..
به سایهای خوردم !
که خود را سرابی میدانست!
عجیب بود..
سایه هایی که میدیدم هیچکدام خود را سایه نمیدانستند..
اما این سایه ای که واقعی بود، خود را سراب میدانست؛
یافتهی خویش را در نایافتن یافتم؛
گویی سایهی خودم بود که در کنار خودم قدم برمیداشت؛
در سراب قدم برمیداشت..
به درون خویش خواندمش و صدفی شد
برای مروارید وجودم؛