مقاومت، جریانی است که هرگز متوقف نمی‌شود؛ تنها مسیرِ خود را تغییر می‌دهد . اگر در بخش پیشین، در دلِ سنگ‌های سختِ تنگستان، ریشه‌های این ایستادگی را یافتیم، امروز باید بدانیم که این ریشه‌ها چگونه در اعماقِ دریاها جانگرفته.
جنگ، تغییر می‌کند؛ از شمشیر به استراتژی، و از کوهستان به گلوگاه‌هایِ حیاتیِ جهان. روحِ دلواری، که روزگاری در کوهستان‌ها پناه می‌گرفت، امروز در میانِ امواجِ خطر آفرین تنگه هرمز می‌تپد. ما آموختیم که ایستادگی، تنها در میدانِ نبرد نیست؛ بلکه در مدیریتِ قدرت و تسلط بر جاده‌هایِ آبیِ جهان است.
این گذار از «کوه» به «دریا»، نشان می‌دهد که مقاومتِ جنوب ایران ، تنها یک اتفاقِ گذرا نیست ، بلکه یک میراثِ جاری است که از نسل‌ها به نسل‌ها منتقل شده تا امروز، در قلبِ استراتژیک‌ترین نقطه از جغرافیایِ سیاسیِ جهان، ایستاده باشیم. این مسیر، هنوز ادامه دارد…
اگر هنوز با ریشه‌های این حماسه آشنا نشده‌ای، [اینجا] را بخوان
[منبع:]
اهمیت استراتژیک تنگه هرمز در سیاست جهانی
[منبع و مراجع تحقیق:]
این نوشتار با استناد به مستندات تاریخی ، مقاومت مردم جنوب ایران و تحلیل‌های جغرافیای سیاسی تنگه هرمز ، بر پایه منابع زیر تدوین شده است:
اسناد تاریخی مبارزات مردم تنگستان .
تحلیل‌های جغرافیای سیاسی در مورد اهمیت استراتژیک تنگه هرمز در منابع بین‌المللی و داخلی .
مطالعه تاریخ مقاومت و جغرافیای سیاسی خلیج فارس | w.wiبا صدورِ فرمانِ بستنِ گلوگاهِ هرمز، تنها یک مانورِ نظامی رخ نداد؛ بلکه تمامِ جنوب، با فریادی تاریخی تکان خورد که گفت: “اینجا خطِ قرمزِ ماستوقتی فرمان بستن گلوگاهِ هرمز صادر می‌شود، این تنها یک حرکتِ نظامی نیست؛ این فریادِ تاریخیِ جنوب است که می‌گوید: «اینجا خطِ قرمزِ ماست!»تلاطمِ اراده؛ بازگشتِ حماسه به پهنهٔ دریا
زمان، تنها تغییردهندهٔ ابزارهاست، نه تغییردهندهٔ اراده! اگر می‌اندیشید که با گذشتِ قرن‌ها، روحِ مقاومتِ جنوب کم‌رنگ شده، سخت در اشتباهید. خونِ جاری در رگ‌های ما، همان خونِ سرکشِ روزگارانِ دور است که با هر ضرب‌آهنگِ موج، شعارِ «ایستادگی» سر می‌دهد.
آنچه روزگاری در تنگستان با شمشیر و ایمانِ رئیس‌علی دلواری رقم خورد، امروز با دقت و قدرتِ استراتژیک، در قلبِ تنگه هرمز بازتاب می‌یابد. ما از دلِ همان کوه‌ها و از میانِ همان امواج برخاسته‌ایم؛ مردمی که دستورِ ایستادن را از نیاکانِ خود آموخته‌اند. وقتی فرمانِ بستنِ گلوگاهِ هرمز صادر می‌شود، این تنها یک حرکتِ نظامی نیست؛ این فریادِ تاریخیِ جنوب است که می‌گوید: «اینجا خطِ قرمزِ ماست!»
از صخره‌های سختِ تنگستان تا پهنهٔ پهناورِ دریا، یک قانونِ نانوشته حاکم است: هر کسی که بخواهد از این مرزها عبور کند، باید با اراده‌ای روبرو شود که از سنگ سخت‌تر و از دریا عمیق‌تر است. ما نه برای جنگ، بلکه برای آرامش می‌ایستیم، اما اگر آرامشِ ما را هدف قرار دهند، یادمان خواهد بود که چطور تاریخ را با خونِ خود بازنویسی کنیم. زنجیرهٔ مقاومت، از دلواری تا تنگسیری، هرگز گسسته نخواهد شد.
[منبع:]
تحلیل استراتژیک اهمیت تنگه هرمز در امیراثی که در خونِ جنوب جاری است: سایه‌ی شیرِ تنگستان
تاریخ، نامِ کسانی را جاودانه می‌کند که برای بودن ، جنگیده‌اند. در میانِ کوه‌هایِ تند و تیزِ تنگستان، نامی می‌درخشد که لرزه بر اندامِ غاصبان می‌انداخت: رئیس‌علی دلواری.
او تنها یک جنگجو نبود؛ او تجسمِ اراده‌ای بود که نمی‌دانست “شکست” چیست. وقتی دشمن با تمامِ تجهیزاتِ خود گام به خاکِ ایران نهاد ، او و یارانش با سلاحی ایستادند که در هیچ زرادخانه‌ای پیدا نمی‌شود: ایمانِ بی‌پروا. آن‌ها می‌دانستند که اگر امروز عقب بنشینند ، میراثِ آینده را به تسلیم می‌سپارند.
مبارزاتِ دلواری، صرفاً یک نبردِ نظامی نبود؛ یک پیام بود برای تمامِ نسل‌های آینده. پیامی که می‌گفت: «ایرانِ ما، حرمتِ ماست.» جنوب میراثی است که از دلِ کوه‌ها برخاست و تا ابد در خونِ ما جاری خواهد بود…
[منبع:]
تاریخچه مبارزات مردم تنگستان علیه اشغالگران
w.wiki/hXmbمنیت جهانیki/hEpnw.wiki/hXrm
