من..
خویش را بگویم؟این منِ بی پایان ، داستانش دور و بعید است از کجای این دنیای درونم بگویم؟دردهایش میان بی ریشگی؟مرزهایش میان این همه خطوط بی حد و مرز؟امیدهایش میان تاریکی؟لاله زار های قلبش میان روزای خالی از پرتوی خورشید؟شرحی برای این منِ غافل از دنیا ندارم ، زبانم قاصر است میبینی ؟ زبان که هیچ روح و قلب هم این چنین سکوت کرده اند
این مَنِ حکم سکوت خورده حتی درونی پر از تلاطم و زیبایی برای نگاه تو ندارد
ببین ، میبینی درونم را
مملو از سیاهی و تنهایی شده ، پرتوی نوری هم درونم برای نوشتن و تو داشته باشم دستانم نمیخواهند ، راستش را بخواهی دیگر دست و دلم به نوشتن و گفتن نمی‌رود
من ، منِ گذشته ، منِ کودکی ، منِ خندان و غرق در دنیای کتابها نیستم
منِ اکنون پر از تفاوت هاست کاش میتوانستم کاری کنم تا ببینی ، بشنوی ، نگاهی کنی به درونم آخر میدانی.. دیگر کلماتِ من احساساتی برای من نگذاشته اند کاش خودت میتوانستی ببینی
کلمات من ، قدرت قلم و دستانم را از من ربوده اند بیا و بنشین
بیا منِ دیگرِ من بنشین و تماشا کن من را .
هـیـ𝐡𝐢𝐯𝐚ـوا
