من قلبهای بیشماری داشتم
وقتی با پاهایم به سمتت دویدم
قلبی در پاهایم میتپید
وقتی موهایم را برایت مرتب میکردم
قلبی در نوک انگشتانم میسوخت
وقتی با چشمهایم تو را میدیدم
قلبی پشت پلکهایم پنهان بود
وقتی تو را بوسیدم
لبهایم دیگر لب نبودند
قلب بودند
در کتابهایم قلب بود
در شعرهایی که نخواندی
در ناخنهای قرمزم
که هرکدام
گورِ یک «دوستت دارم» بودند
قلبم را در لباس هایم دوخته بودم
در دامن خاکستریام
در پیراهن کبودم
که دیگر کفنِ قلبهایم شده بود
در سکوتهایم
قلب بود
در لبخندی که پیش از گریه زدم
قلب بود
در شبی که بیتو خوابیدم
قلب بود
در پیامی که نفرستادم
در شعری که جرأت تمامکردنش را نداشتم
در صبری که...
میدانی
دیگر نمیشود گفت کجا قلب داشتم
چون من دیگر
کجا نیستم.
«زهره تاجمیری»

کجا نیستم