این داستان خیالی است.
ظهر بود، آفتاب مستقیم وسط کوچه میتابید و من روی کاناپه لم داده بودم. یه چایی گذاشته بودم کنارم و داشتم سریال مورد علاقهام رو میدیدم. زندگی توی همون لحظه کوتاه آروم و بیدردسر به نظر میرسید. ولی خب، زندگی همیشه یه برگ غافلگیرکننده توی آستینش داره.
زنگ در خونه به صدا در اومد. اولش فکر کردم مامانه که از خرید برگشته. اما وقتی در رو باز کردم، قلبم یه لحظه ایستاد. جلوی در یه مرد قدبلند با سبیل کلفت ایستاده بود که قیافهش داد میزد طلبکاره. کنارش، دو تا پلیس با اخمهای عجیبتر از خودش. مرد سبیلو گفت:
آقای محترم، حساب منو پرداخت میکنی یا باید بریم کلانتری؟
اولش نفهمیدم چی میگه. اصلاً یادم نبود به کسی بدهکار باشم. گفتم:
ببخشید، اشتباه گرفتید. من به کسی بدهکار نیستم.
ولی قبل از اینکه جملهم تموم شه، یه برگه از جیبش درآورد و گفت:
این امضا و تاریخ رو میبینی؟ این هم قسطی که ندادیش. حالا یا میای پایین، یا همینجا با پلیس میبریم.
تا اومدم حرفی بزنم، صداهایی از توی کوچه شنیدم. همسایهها که همیشه دنبال یه ماجرای هیجانانگیز بودن، شروع کرده بودن به زمزمه. یکی گفت: «ببین کی رو با پلیس آوردن!» یکی دیگه خندید و گفت: خدا میدونه چی کار کرده که اینجوری اومدن دنبالش!
اون لحظه، زمین زیر پام خالی شد. سرم داغ شده بود و نمیدونستم چی باید بگم. یهو مامانم از توی آشپزخونه اومد بیرون و گفت:
چی شده؟ چرا همه اومدن دم در؟
با چشم اشاره کردم که مامان، لطفاً برو تو
ولی اون دیگه صدای پلیس رو شنیده بود. یکی از همسایهها بلند گفت:
بدو ببین چیه! انگار قسطاشو نداده!
طلبکار همونجا وایستاده بود، قیافهش از همیشه جدیتر. منم خجالتزدهتر از اونی بودم که بتونم حتی یه کلمه بگم. مامان که نگاهش به برگه افتاد، دست به کمر زد و گفت:
نگفتم همه چی یادت میره؟! بعد برگشت به طلبکار گفت: بفرما، میتونه الان پرداخت کنه.
ولی خب، حسابم خالی بود. اون لحظه، هیچچیز بدتر از این نبود که به طلبکار، پلیس، و کل همسایهها بگی: پول ندارم!
تا شب، حرف این اتفاق همه جای محله پیچید. از اون روز، هر وقت از کوچه رد میشدم، همسایهها یه جوری نگاه میکردن که انگار دزد بانک بودم. یکی یه لبخند گوشه لبش بود، یکی دیگه پچپچ میکرد. ولی همون شب، وقتی همه آروم شدن، مامانم اومد نشست کنارم و گفت:
از فردا با پرداخت مستقیم پیمان کارت رو انجام بده. دیگه نه طلبکار میاد دم در، نه پلیس.