گاهی وقتا نای به بدنم نمی ماند .گاهی زخم میخوری نه از دور بلکه بس اشنا که تا مغز استخوانت میرود . اری گاهی میتواند چه نانواشته ها در میان انبوهی از ذهن ها بماند کماکان بی حوصله ولی همچنان زخمی و تنها ادامه راه را میروم ......خسته ولی بس امیدوار و تن ظریف جان سخت .....