داستان از آنجایی شروع شد که روزنامه نفرات برگزیده کنکور را معرفی کردو من با تمام تلاشهای شبانه‌روزی برای قبولی در شهرخودم مجبور به سفر به شهرستان آن هم از نوع تبریز شدم.هر کسی در آن برهه زمانی به چیزی فکر میکردهمه جا را سکوتی وحشتناک فرا گرفته بودناگهان مادرم با صدایی بلند گفت:حالا اونجا چی میخوری تنهایک مادر میتوانددرآن شرایط به همچین چیزی فکرکندمن نمی دانستم که این دور اندیشی مادرانه که در نظر من کوچکترین موضوع در پروسه قبولی در کنکور بودروزی از حل انتگرال درجه nام هم سخت تر شود.
روز موعود فرارسید و من با خانواده به شهری که سرنوشت من در آن رغم خورده بود سفر کردیم.درصندوق ماشین پر بود از غذا هایی که مادر در راستای دغدغه فکریش فراهم کرده بودبه اندازه دو هفته همه چیز را فراهم کرده بودانواع غذاها به مانند یک رستوران سیار همراه ما بود.در لحظه وداع همه با ناراحتی چیزی می گفتند ولی مادر با صدای بلندی باز جمله معروف را با کمی تغییر تکرار کرد پسرم حالا بعد از دو هفته چی میخوری این را گفت و با چشمانی اشک بار دور شد.
زندگی ما با دو تن از دوستان در آن شهر شروع شد روزهای اول سرمست از زندگی دانشجویی با اشتها و ولع خاصی بعد از هرروز دانشگاه غذاها را تناول میکردیم.هر روز که جلو میرفتیم از حجم غذاهای مادر کم میشد و ما به روزهای سخت نزدیک میشدیم غذاهایی که قرار بود تا دو هفته مهمان خانه ما باشد و ما را سیر نگه دارد را به علت همان شورو شعف که ذکر شد هفته اول تمام کردیم و روزگار سخت زودتر از چیزی که فکر میکردیم شروع شد.
درهمان روز حادثه که درب یخچال باز شد و خبری از هیچ نوع غذایی نبود با کلمه اشپزی آن هم از نوع دانشجویی کمی درگیر شدیم ولی ازآنجایی که غذاهایی که قرار بود دو هفته بخوریم در عرض بک هفته خورده بودیم با قدرت زیاد جلوی کلمه آشپزی ایستادیم این ایستادگی تنها یک روز طول کشید و آشپزی کم کم داشت ما را از پا در می آورد.تا این که در روز نهم شکست رو قبول کردیم و متوجه شدیم جمله معروف حالا اونجا چی میخوریدبزرگترین و فلسفی ترین جمله ای بود که تا آن زمان درک کرده بودیم.
چاره‌ای جز دست به کار شدن نداشتیم دیگر چیزی از شور شعف دانشجویی نمانده بود به لطف خانواده تمام وسایل آشپزی در خانه مهیا بود به جز یک مورد دانش آشپزی که خدا روشکر همه ما از این دانش بهره صفر را برده بودیم.قابلمه و بشقاب مهیا شدولی اینها که قابل خوردن نبودند اینها ابزاری بودند برای آشپزی که ما هم از این کلمه تهی بودیم.
ناگهان من با غروری که هنوز از آن خجالت میکشم گفتم غذای امروز با من با گفتن این جمله باد سردی شروع به وزیدن کرد و صدای کلاغ ها همه محیط را فرا گرفت در پس ذهنم از حافظه دیداری خود کمک میگرفتم تا غذایی که دستور پخت آن را در این هجده سال به خاطر داشتم به یاد بیاورم من روزهای زیادی را در آشپزخانه سپری کرده بودم ولی متاسفانه هیچ بهره ای نبرده بودم.
هر چه بیشتر میگذشت به کلمه تخم مرغ نزدیکتر میشدم و تصمیمم را گرفتم البته دروغ چرا شما که غریبه نیستید تصمیم دیگری نداشتم به مانند یک اشپز حرفه ای با تجهیزات کامل شروع کردم نیمرو پس از دو دقیقه حاضر شدو من با صدای بلندی گفتم غذا حاضر است با صدایی که به طور قطع صدای ادیسون پس از کشف برق پرده ها از این صدا پایین تر بوده است.
نوبت بعدی به دوستان رسید ولی حافظه بصری آنها نیز چیزی جز نیمرورا به یاد نمی آورد چند روزی را با همین منوال سیر شدیم ولی هرروز از این که غذای دو هفته را در یک هفته خورده بودیم پشیمان تر میشدیم به طور قطع اگر زمان به عقب بر میگشت آن غذاها طوری خورده میشد که تا پایان دوره لیسانس یا شاید فوق لیسانس دوام بیاورد.
ولی دیگه گذشته باید کاری کرد اصلا ما غیرتمان کجا رفته ما قرار است چرخ های صنعت کشور را بچرخانیم آشپزی که خیلی سبکتر از چرخهای صنعت کشور است.باید بلند میشدیم و کاری میکردیم دیگر این اوضاع باید تمام شود. ولی خوب کاری از دستمان بر نمی آمد پس بلند نشدیم همان طور نشستیم و فکر کردیم.
آن روزها تازه اینترنت و فضای سرچ آن کمی همه گیر شده بود و تنها چیزی که به ذهنمان رسید برای رهایی از این مشکل اینترنت بود آن هم از نوع dial up که واقعا استفاده از آن اینقدر سخت بود که انسان گشنه تر میشد ولی خوب راه دیگری باقی نمانده بود.به اتفاق دوستان راه زیادی را طی کردیم تا به یک کافی نت رسیدیم و با شادی و شعف زاید الوصفی طرز پخت املت را با خود از اینترنت به ارمغان آوردیم.
سالها گذشت و ما بزرگ شدیم تمامی مقاطع تحصیلی را یکی پس از دیگری گذراندیم ولی هیچ گاه در آشپزی از املت فراتر نرفتیم و طی چند سال دوره دانشجویی به جمله معروف مادر فکر میکردیم و لقمه ها را یکی پس از دیگری تناول میکردیم.
