استیصال رو مثل حبابی احساس میکنم که از پشت چشمام شروع به بزرگ و متورم شدن میکنه و کم کم تمام حجم سرم رو پر میکنه. فشارش پشت چشمام اشکهام رو ناخواسته جاری میکنه؛ فشارش ته حلقم رو میسوزونه و راه نفس کشیدنم رو مسدود میکنه. گونههام از بیرون گر میگیرن و از داخل دوست دارن منقبض بشن که جای بیشتری برای استیصال باز بشه. پیشونیم میخواد از جاش کنده بشه که شاید این فشار استیصال از یه گوشه بیرون بزنه و کمی از فشارش به مغزم کمتر بشه. شاید حتی سردردم هم اینطوری بره دنبال کار خودش و تنهام بذاره...
چند دقیقه ای که بهش فضا میدم توی سرم به شکل چندش آوری متورم بشه؛ انفصال برای نجاتم خودشو بالا میکشونه. انفصال یه نقطهس. یه نقطهی خیلی ریز ولی عمیق. عمیقش شاید تا بینهایت بره... این نقطه از وسط قفسهی سینهم خیلی آروم آروم میخزه و میاد بالا. از هر جا که رد میشه فشار کم میشه.. خلا خوشآیندی درست میکنه پشت سرش. شاید یه سیاهچالهس که تمام استیصال رو ذره ذره با لذت میبلعه. حس آرامش بعد از انفصال رهایی بخشه. وقتی به مغزم میرسه دیگه خبری از استیصال نیست. فقط حس سنگینی وصف ناپذیری توی یک نقطهس. مطمینم اگر بیش از حد بهش فضای جولان بدم کل وجودم و اطافیانم و محیط دورم رو توی خودش میکشه... گاهی وسوسه میشم به حال خودش رهاش کنم شاید همین راه رها شدن از درد باشه ولی نیست نمیدونم چطوری میدونم نیست ولی میدونم! کم کم که از بلعیدن استیصال سیر شد برمیگرده سر جای همیشگیش بالای نافم. همونجا میشینه. گاهی که ضعیف میشه استیصال از توش دست میندازه ته گلوم... به هرجا که دستش برسه چنگ میندازه که خودش رو بیرون بکشه ... تا اینجا که زیاد موفق نیست. خودش رو بالاتر از ته گلوم نمیتونه برسونه. و یه لحظهی بعد انفصال متوجه میشه و دوباره میبلعدش. خیلی عجیبه که حسی منفی و منفوری مثل انفصال میتونه اینقدر رهایی بخش باشه.
