آموزه های دینی، با ارائه نظامی منسجم از معنا، ارزش، اخلاق و پیوند اجتماعی، نقش مهمی در ارتقاء سلامت روان ایفا می کنند. یافته های روان شناختی، عصب شناختی و اجتماعی نشان می دهند که باورها و مناسک دینی می توانند در کاهش اضطراب، افزایش تاب آوری، تنظیم هیجانات و پیشگیری از اختلالات روانی موثر باشند. این یادداشت، به اختصار ابعاد گوناگون این تاثیر را مرور می کند:
الف) معنابخشی به زندگی
دین پاسخ هایی به پرسش های هستی شناختی انسان درباره رنج، مرگ و عدالت ارائه می دهد. این پاسخ ها، در قالب مفاهیمی مانند صبر (در اسلام)، عشق و صلیب (در مسیحیت)، و رهایی از دلبستگی (در بودیسم)، به زندگی معنا می بخشند. پژوهش ها نشان می دهند که معنا داشتن زندگی، با رضایت بیشتر، امید و انسجام روانی رابطه دارد