ویرگول
ورودثبت نام
پتریکور
پتریکورپتریکور (petrichor) بوی خاک نم گرفته ای است که بعد از بارش باران به مشام میرسد. اما برای هر فرد یک احساس متفاوت را بیدار میکند. عشق، تنهایی، دل تنگی، و یا حتی آرزوی شانه ای خالی...
پتریکور
پتریکور
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

یک ماه از "او" شدنِ "تو" میگذرد...

دو ماه و سه روز پیش، از روی نیمکت بلند شدی. وقت رفتن بود. آفتاب کل تهران را میسوزاند. نسیم خنکی فقط روی ما دو نفر میوزید. به سمت خروجی حرکت کردیم. باد موهایت را میرقصاند و به روی چشمانت میکشاند. دستت را به سمت صورتت بردی و چند تار مویت را پرتاب کردی به پشت شانه ات. همان چند تار مو، همان گیسوان خرمایی بهشتی ات، صورت من را نوازشی کردند و قلبم را از جای کندند.

خندیدی و گفتی ببخشید. من هم لبخندی زدم.

گفتی:« بهت خوش میگذره باهم میریم بیرون؟»

بدون مکث پاسخ دادم:« اگه خوش نمیگذره، مریضم هر روز بهت میگم بریم یه جایی همدیگه رو ببینیم؟»

تو هم گفتی:« منم خیلی دوست دارم» و دوباره لبخند زدی.

ناگهان ایستادم و به تو خیره شدم. پرسیدی:« چیزی شده؟»

پرسیدم:« این چند تا از تار موهات که طلایین رو رنگ کردی؟»

باز هم خندیدی و گفتی:« نه واقعا رنگشون فرق داره.»

پرسیدم:« مگه میشه؟؟»

گفتی:« شده دیگه»

دستانم را لحظه ای بالا آوردم تا آن ها را لمس کنم. بعد پشیمان شدم و آن ها را پایین انداختم.

بی مقدمه گفتی:« راستی میخوام برم موهامو کوتاه کنم.»

گفتم:« کوتاه کنی؟ یعنی چقدر کوتاه؟»

گفتی:« نمیدونم. شاید پسرونه یا یه کوچولو بلند تر.»

با صدای کمی بلند داد زدم:« خدایا چرا همه دارن موهاشونو کوتاه میکنن؟»

پرسیدی:« مگه دیگه کی داره موهاشو کوتاه میکنه؟» چهره ی ترسیده و متعجبی به خود گرفتی.

گفتم:« مامانم هم چند روز پیش میگفت میخواد موهاشو کوتاه کنه.»

خندیدی و گفتی:« خب بهشون بگو بیان با هم بریم موهامونو کوتاه کنیم.»

من هم خندیدم. چند لحظه گذشت.

با تردید پرسیدم:« خب اگه کوتاه کنی، این طلایی ها سر جاشون میمونن؟»

خندیدی و گفتی:« نه دیگه اگه کوتاه کنم با اونام باید خدافظی کنم.»

با ناراحتی گفتم:« خب این شکلی که خیلی بد میشه. اصلا برای چی میخوای کوتاه کنی؟»

گفتی:« همینطوری برای تغییر. اگه یه روزی یا خیلی حوصله م سر رفت یا خیلی افسرده شدم میرم کوتاه میکنم.»

گفتم:« خب اگه یهویی اون روز لعنتی افسرده کننده یا بی حوصله رسید همون موقع بهم زنگ بزن که من یه غلطی بکنم.»

پرسیدی:« یعنی فکر میکنی زشت میشم؟»

گفتم:« هیچ وقت امکان نداره همچین اتفاقی بیفته.»

 


 

 دیدمت رفتی و داغت جگرم را سوزاند.
فکر بی همسفری تو، سرم را سوزاند.

منِ گنجشک کجا؟ جرئت پروانه کجا؟
خواستم گرم شوم، شعله پرم را سوزاند.

 "حامد عسگری"

 


 

یک ماه میشود که تو رفته ای.

سرت را روی شیشه های آن ماشین کذایی گذاشتی و در خیابان های تهران محو شدی. بعد تهران، با همه ی خانه ها و مغازه ها و ماشین ها و آدم ها و چراغ های لعنتی اش، در مردمک های چشمم تار شدند.

در این یک ماه من به آن شیشه ها فکر نکردم که جای شانه های مرا گرفته بودند. به سرخ شدن چشم هایم فکر نکردم. به معنی اشک ریختن فکر نکردم. به کم خوابی فکر نکردم. به سکوت کردن و خیره شدن توجهی نکردم. به سوال های گاه و بی گاهِ «چرا اینقدر تو خودتی؟» فکر نکردم.

در این یک ماه، من فقط به چهره ات در آخرین پرده ی نمایش فکر کردم و از خودم پرسیدم:
"یعنی عاشقم نبودی؟"

این سوال را مدام میپرسم و میدانم که پاسخی پیدا نخواهم کرد.
چون فقط میدانم که تو رفته ای. به همین سادگی.
اما مطمئنم که جواب این سوال لعنتی جایی گم شده.
جایی میان آن شب هایی که تا سحر حرف میزدیم.
جایی میان لبخند هایی که به من میزدی.
میان سری که روی شانه ام میگذاشتی.
میان درد دل هایی که برایم میکردی.
یا رنگ قلب هایی که میفرستادی.

لعنتی ها. جواب همین جاها گم شده است. همه جا را بگردید. پیدا میشود.

نه نمیشود. یعنی یک ماه است که پیدا نشده.

نه شب ها از وقتی که سر روی بالشت میگذارم، پیدایش میشود.
نه تا وقتی که کل شهر، حتی ساعت هم به خواب میرود و من بیدارم.
نه روز ها وقتی کسی با من حرف میزند و من متوجه نمیشوم چه میگوید.
نه آن هنگام که از کنار فردی میگذرم و بوی تو را میدهد.

 

"یعنی عاشقم نبودی؟"

اگر بودی، چرا رفتی؟
اگر نبودی، چطور این همه از خودت را در من جا گذاشتی؟

 

راستش را بخواهید من فکر میکردم قهرمان ها در پرده ی آخر ظاهر میشوند و تماشاگران خواب آلود را روی صندلی هایشان به وجد می آورند تا نشان دهند پولی که برای خریدن بلیط نمایش هزینه کرده اند، ارزشش را داشته است.

ولی حقیقت امر این است که خیلی چیز ها در این دنیا خریدنی است، اما نه برای همه.

چون در آخر، همه مان متوجه میشویم که هیچ پایان خوشی وجود ندارد.
پایان خوش، فقط برای داستان هایی است که انسان ها مینویسند.
نه آنهایی که رخ میدهند.


 پی نوشت: دیروز مادرم موهایش را کوتاه کرد. تو را نمیدانم...

عاشقانهرابطهدلتنگیتنهایینویسندگی
۴
۰
پتریکور
پتریکور
پتریکور (petrichor) بوی خاک نم گرفته ای است که بعد از بارش باران به مشام میرسد. اما برای هر فرد یک احساس متفاوت را بیدار میکند. عشق، تنهایی، دل تنگی، و یا حتی آرزوی شانه ای خالی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید