خواهرم میگوید هر چی ازش داری رو پاک کن.
عکس ها رو پاک کن.
آهنگ ها رو پاک کن.
وویس ها رو پاک کن.
چت ها رو...
پرسیدم حتی خاطرات؟
گفت فراموشش کن.
گفتم بنویسم خالی میشم.
گفت بنویس، ففط درباره او ننویس.
گفتم پس درباره چی بنویسم؟
گفت نمیدونم. هرچی...
طاها چند بار پرسیده بود: متن هایی که مینویسی درباره کیه؟
گفتم: هیچکس
گفت: دروغ نگو
گفتم: کاش دروغ میگفتم.
بعد خندیدم.
چند دقیقه بعد، یعنی وقتی که طاها رفت، چشم هایم را بستم، پلک هایم را محکم به هم فشار دادم و پیشانی ام را چسباندم به دیوار آجری.
به خواهرم گفتم فهمیدم، درباره آجر مینویسم.
پرسید آجر؟
گفتم آره.
پرسید چرا؟
گفتم چون وقتی خیس میشه، بوی فوق العاده ای داره.
پرسید چرا باید بوی آجر خیس اینقدر برات آشنا باشه؟
گفتم نمیدونم.
پرسید آخرین باری که بوی آجر خیس رو حس کردی، کی بوده؟
گفتم چند روز پیش بعد اینکه با طاها حرف زدم.
پرسید خب، چرا اونوقت؟
سکوت کردم.
گفتم ولش کن، درباره یه چیز دیگه مینویسم.
از اتاق خواهرم خارج شدم. از خانه خارج شدم. از کوچه خارج شدم. پایم را گذاشتم توی خیابان. قدم زدم. پای راست روی کاشی قرمز، پای چپ روی کاشی خاکستری. سرعت باید ثابت باشد. فاصله هر قدم با قدم بعدی باید یکسان باشد، وگرنه ترتیب بهم میریزد. وگرنه اعصابتان خرد میشود. پیاده رو خرد میشود. شما گریه میکنید و فحش میدهید به زمانه و شهردار که فاصله ها را بلندتر از قدم هایتان ساخته است.
آخرین باری که تلاش کردم این کار را انجام دهم، یعنی درست روی این کاشی های خاک گرفته کذایی راه بروم، یادم نمی آید. باید برگردد به روز هایی که دغدغه ها کمتر بود. دنیا رنگی تر بود. شهر زیباتر بود.
ایستگاه اتوبوس خالیست. پس من روی صندلی فلزی و سردش مینشینم.
هندزفری را از جیب بیرون می آورم. تلاش میکنم گره های لعنتی سیمش را باز کنم.
پشیمان میشوم.
هندزفری را روی صندلی پرت میکنم. گوشی را روشن و موسیقی را پخش میکنم...
بعد از سه بار گوش دادن "تو خیلی دوری" بمرانی، آهنگِ "اگه میتونی..." از اسپیکر گوشی پخش میشود.
سرم را تکیه میدهم به میله های پشتی صندلی. بهزاد عمرانی قدم زنان می آید و درست روبرویم می ایستد. گیتارش را کوک میکند. سرش را، (احتمالا به نشانه همدردی) پایین میگیرد، شروع به نواختن میکند و همزمان میخواند:
در بهار طوفان آمد
تا خود صبح باران آمد
سیل خروشان آمد
در بهار...
در بهار آتش گرفته
هر چه که بود
دود شده رفته
کار از کار دیگه گذشته
در بهار موج دریا
آهای آهای آی آدما
یک نفر مانده تنها
در بهار...
در بهار خوبه حالم
فقط یکم گرفتارم
میخوام بگم که دوست دارم
در بهار...
در بهار جنگ نشه یهو
دلم برات تنگ نشه یهو
در بهار جنگ نشه یهو
دلم برات تنگ نشه یهو...
من :«این تیکه ای که میگه "در بهار جنگ نشه یهو، دلم برات تنگ نشه یهو" شاهکار نیست؟»
تو :«اره جالبه»
من :« آخه هر بار که این رو گوش میدم، از خودم میپرسم آیا وقتی که شعر این اهنگ رو مینوشتن، یک درصد هم به این فکر میکردن که شاید واقعا یه بهاری، اون هم اینقدر زود از راه برسه که توش جنگ بشه؟»
تو با لبخندی کج :« فکر نکنم. ولی احتمالا طرف ته دلش احتمال میداده که قراره به زودی دلش برای یارش تنگ بشه»
من با اخم :« اوه چقدر افسرده کننده به قضیه نگاه کردی»
تو :« افسرده کننده هم هست آخه.»
من با نیشخند :« من که حداقل، توی این روز بهاری، دلم تنگِ کسی نیست»
تو. دوباره لبخندی کج. این بار اما کج تر...
چند دقیقه ای میشود که شارژ گوشی تمام شده. موسیقی قطع شده. خیابان تاریک تر شده.
چند ساعتی میشود که گالری گوشی ام خالی تر از قبل شده. آهنگ هایم کمتر شده. حافظه گوشی بیشتر و حافظه من کوچک تر شده.
چند روزی میشود که کمتر به تو فکر میکنم. درباره تو با کسی حرف نمیزنم. سرم را کمتر پایین میگیرم.
چند هفته ای میشود که جای خالی ات را عمیقا حس کرده ام. از بُعد احساسی خارج شده ام. عقلانی نتیجه گرفته ام که در خیلی از ماجرا ها نیازت داشته ام. اما نبودی.
چند وقتی میشود که فهمیده ام، اگر تو بودی میتوانستم خیلی چیزها را فقط به تو بگویم. تمام آن مشکلات و دردها و گریه ها و قضاوت ها و تصمیم ها و کوفت ها و زهر مارها را. شاید آرامم میکردی. کمکم میکردی.
چند ماهی میشود که دیگر نیستی.
و من دارم عادت میکنم.
عادت میکنم به نبودنت. و این شاید تلخ ترین حادثه دنیاست.
چشمانم را اشک پر کرده است مژه هایم خیس شده اند. کم کم گونه هایم نیز خیس میشوند...
ابرِ خاکستری بالای ایستگاه، نیم نگاهی به من می اندازد و شروع به گریستن میکند. چراغ راهنمایی رانندگی از بغض، زرد و در نهایت سرخ میشود.
پاییز شده است. تابستان گذشته است. بهار تمام شده است. از جنگ هم دیگر خبری نیست. و من،در این روز پاییزی دلم برایت تنگ شده است. خیلی تنگ...
اما من حتی نمیدانم که تو کجا هستی. شاید در همین کوچه پس کوچه هایی که هر بار از آنها عبور میکنم، با هشیاری تمام دنبال چهره ات میگردم. شاید در همان مغازه هایی که من، تنها چند دقیقه بعد از خارج شدنِ تو، وارد آنها شده ام. شاید روی همان نیمکت هایی که جرئت نگاه کردنشان را ندارم. شاید...
نمیدانم.
من فقط، فقط میدانم که تو، خیلی دوری. خیلی دور...
