مگسی را کشتم.
نه به این جرم که حیوان پلیدیست ، بد است!
ونه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است!
طفل معصوم به دور سر من می چرخید...
به گمانش قندم،
یا که چون اغذیه ی مشهورش،
تا به آن حد گندَم!
ای دو صد نور به قبرش بارد!
مگس خوبی بود...
من به این جرم که از یاد " تو " بیرونم کرد،
مگسی را کشتم...
"حسین پناهی"
تیک تاک ساعت حواسم را پرت میکند.
اما با اینکه در هر یک ثانیه کذایی که میگذرد، یک آه بلند میکشد از او خرده نمیگیرم. درکش میکنم. او هم آه میکشد. درست مثل همه ما...
فقط ای کاش آه های من هم مثل او صدا داشت. ای کاش کسی هم صدای آه های مرا می شنید و از من خرده نمیگرفت.
حداقل، من مثل حسین پناهی نیستم که ساعت را، مگس را یا هر کوفتی که در خیال من اختلال ایجاد کند، نابود کنم...
اما خب، شاید باید نابودش کنم.
شاید باید ساعت را از روی میز بردارم و پرتابش کنم به سمت دیوار سفیدِ پر از لکه. شیشه‌اش خرد شود.
و من، برای پیدا کردن عقربه‌های گم‌شده، دستانم را ببُرم. بعد بنشینم روی زمین، به رنگ سرخِ خون روی انگشتانم نگاه کنم، چشمانم را ببندم و دوباره در خیال غرق شوم...
من اما در آن شب لعنتی، مثل تمام شب های لعنتی قبلی و بعدی اش، پتوی ناامن را (که حقیقتا هیچ اهریمنی را از من و افکارم دور نگه نمیدارد) از روی بدنم کنار زدم، بالشت مچاله شده را از زیر سرم به بیرون از تخت پرت کردم و دستم را به سمت همان ساعتی که آه میکشید دراز کردم.
عقربه های ساعت را که یک و چند دقیقه بامداد را نشان میدادند عقب کشیدم. عقب کشیدم. عقب کشیدم. تا درست همه ی عقربه ها را روی عدد ۱۲ تنظیم کرده باشم.
حالا ساعت ۰۰:۰۰ بامداد است.
آهای فلانی!
ساعت رُند است.
یک دقیقه گذشت. دوباره عقربه ها را روی ۰۰:۰۰ تنظیم کردم. یک دقیقه گذشت. دوباره عقربه ها را...
و من آن شب، و شب های دیگر، بارها عقربه ها را به ۰۰:۰۰ برمیگرداندم. من به ساعت، اتاق، خودم و تمام مردم جهان، دوباره آن یک دقیقه مقدس را هدیه میدادم. یک دقیقه ای که ساعت، از ۰۰:۰۰ تبدیل میشد به ۰۰:۰۱ .
و من دوباره و دوباره آن لحظه های مقدس را تجربه میکردم.
با ساعت هم نفس میشدم. در هر یک ثانیه که میگذشت، ساعت آه میکشید و من آرزو میکردم. آه میکشید و آرزو میکردم...
آخر خودت به من گفته بودی.
خودت هر شب که ساعت رند میشد میگفتی :« هر آرزویی الان بکنی، برآورده میشه.» چند ثانیه که میگذشت میپرسیدی:« چی آرزو کردی؟» و من هیچ گاه راستش را نمیگفتم.
اما من هنوز، هر شب، در همان ساعت شب که عقربه ها نشانم می‌دهند، دقیقا همان آرزو را میکنم که آن روز ها میکردم.
میبینی؟ هیچ چیزی تغییر نکرده. من همان آدم هستم. رویا هایم همان است و آرزو هایم همان ها.
اما کم کم دارم به این فکر میکنم که نکند ساعت رُند حقیقت نداشته باشد؟ نکند آرزو هایی که در ۰۰:۰۰ میکنیم هیچ گاه برآورده نشوند؟ نکند...؟
آهای فلانی!
امیدوارم دیگر به این نظریه ساعت رند اعتقاد نداشته باشی. چون من مثال نقضش هستم.
اما برای اثبات درستی آن، برای حذف همین یک مثال نقض لعنتی، فقط کافی است برگردی...
