ویرگول
ورودثبت نام
پتریکور
پتریکورپتریکور (petrichor) بوی خاک نم گرفته ای است که بعد از بارش باران به مشام میرسد. اما برای هر فرد یک احساس متفاوت را بیدار میکند. عشق، تنهایی، دل تنگی، و یا حتی آرزوی شانه ای خالی...
پتریکور
پتریکور
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

در دستانت شنا میکنم، در رگ هایت غرق میشوم...

دیشب یاد دستانت افتادم.

یاد آن اولین دست هایی که برای لمس کردنشان تردید کردم.

یاد دست هایی که از فرط معصومیت با دیدنشان، دلم میریخت.

یاد انگشت هایت افتادم که بدون نواختن پیانو میتوانستند زیباترین موسیقی جهان را در گوشم بنوازند.

یاد آن خراش کوچکی افتادم که برای رسیدن به انگشتانت، به دستت حمله ور شده بود اما روی مچ ظریف دست راستت توقف کرده بود.

حتی آن زخم، حتی آن خراش نسبتا کوچک هم میدانست که انگشتان تو شفا میدهند. میدانست که انگشتان تو معجزه میکنند. میدانست که دستان تو هر دردی را درمان میکنند و مرهم تمام زخم ها هستند.

شاید برای همین بود که بعد از هشت روز، آن زخم هم از روی مچ دستت پاک شد و رفت.

اما دست تو هنوز از یاد من نرفته است.

یادت می آید هر بار که همدیگر را میدیدم، با وسواسی ناخودآگاه دستت را بررسی میکردم و میپرسیدم:« زخمه هنوز خوب نشده؟»

و تو میگفتی:« خیلی دیوونه ای» و میخندیدی.
و میخندیدی...

آن روزها با خودم فکر میکردم ای کاش من، همان زخم کذایی بودم که روی مچ تو نقش بسته بود. میتوانستم هر لحظه آنقدر به رگ های تو نزدیک باشم.
تو را نگاه کنم.
سرم را بین دستانت بگذارم.
گرمایت را حس کنم.

اما بعد تر فهمیدم که من شاید همان زخم بودم، و کمی بدشانس تر.

آن زخم بعد از هشت روز تو را ترک کرد و تو هم مرا ترک...

شاید من همان زخم بودم. چون روزی باید میرفتم...

"شاید من همان برگ پاییزی بودم که زیر پا خردش میکردند چون از صدای شکسته شدنش، خوششان می آمد..."(1)

یادت می آید آن شبی را که از من پرسیدی:« چرا احساس میکنم ناراحتی؟»

و من مکث کردم و بعد با آرام ترین صدای ممکن زمزمه کردم:« تلخ ترین حادثه قرن وقتی رخ میده، که تنها فردی که میتونه حالت رو خوب کنه، دلیل غمگین بودنت باشه.»

آن روزها، در مقایسه امروز، حتی تلخ ترین حادثه یک نیمروز هم رخ نداده بود.

راستی یک چیز را هیچ وقت نپرسیدم، آیا تو هم این روزها اصلا به من فکر میکنی؟

چند روز پیش جایی خواندم که نوشته بود "وقتی که به یکباره، فردی در ذهن شما پدیدار میشود و شما به یاد او می افتید، یعنی در همان لحظه، یعنی در همان ثانیه آن فرد دارد به شما فکر میکند."

و من فقط برای چند ثانیه لبخند زدم.

بعد غمگین شدم. چون چنین چیزی ممکن نیست. امکان ندارد که تو شبانه روز به من فکر کنی. روز ها با هر خنده ات به یاد خنده هایمان بیفتی، شب ها از وقتی که سر روی بالشت میگذاری تا وقتی رویا ببینی به من فکر کنی و...

نه چنین چیزی امکان ندارد.

اما اگر، فقط اگر چنین چیزی حقیقت داشته باشد، اگر تو هم هنوز به من فکر میکنی، چرا باز نمیگردی؟ اصلا امکان دارد که روزی دوباره نامت را روی صفحه گوشی ام ببینم؟ امکان دارد که چهره ات را روزی، در میان شلوغی آدمها ببینم؟

باز هم میپرسم. میشود برگردی...؟

لعنت به من. لعنت به این امید های واهی. به توهم. به آرزو. به خاطرات.
لعنت به تنهایی ناخواسته...

دیشب یاد دستانت افتادم.
امشب هم.
فردا هم...
و من هنوز آن دست ها را میجویم. در خواب. در بیداری در میان جمعیت.
اما هیچ دستی بوی دستان تو را نمیدهد.

دیگر در هیچ دستی نمیتوانم شنا کنم.
من این روز ها در دست های خودم نیز، خفه میشوم...

(1)- دیالوگی از تئاتر "من، او، آن"

نویسندگیدلنوشتهعاشقانهدلتنگی
۱
۰
پتریکور
پتریکور
پتریکور (petrichor) بوی خاک نم گرفته ای است که بعد از بارش باران به مشام میرسد. اما برای هر فرد یک احساس متفاوت را بیدار میکند. عشق، تنهایی، دل تنگی، و یا حتی آرزوی شانه ای خالی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید