خیابان، پر شده از کوچ کبوترها. سحری سردتر از قندیلهای خشکیده طلوع میکند و آفتاب، سر میرود از جان آدمیزادی که آدمیاش از یاد رفته.
سماور، میجوشد و کسی چای دم نمیکند. بهار نازکنان میرقصد و کسی با شکوفههایش ذوق نمیکند. کتابها پشت قفسه صف میکشند و کسی هوس خواندنشان را نمیکند.
آدمها، حال همدیگر را نمیپرسند.
خجالت میکشند.
کسی اگر حالش خوب بود، حال خوبش را جار نمیزند.
خجالت میکشد.
گنجشکها هم آواز کمتر میخوانند. فکر کنم، آنها هم خجالت میکشند.
یا نمیدانم... شاید گنجشک همانجوری میخواند که قبلا. شاید باد بهار همانجوری میرقصد که قبلا. شاید آدمها مردهاند در روزهایی که تهخندهای از سر دلخوشی پرت میشد از گلویشان بیرون.
شاید آدمها خوابند. دارند کابوس میبینند. توی کابوسهایشان مینویسند. توی کابوسهایشان ذرهذره به کابوسوار دوام آوردن عادت میکنند. توی کابوسهایشان میمیرند.
بهار را شخم میزنند تا ردی از زمستان در آن بیابند. تا برش گردانند. برش گردانند و آنجور به آخرش برسانند که خودشان میخواهند. تا وقتی بهار آمد، با شکوفههایش برقصند. وقتی کویر سبز شد، برای باران ذوق کنند. فقط برای باران ذوق کنند. وقتی برفها آب شد، برای مرگ آدمبرفی غصه بخورند. فقط برای مرگ آدمبرفی غصه بخورند.
آدمها از شهر رفتهاند و شهر، پر است از آدمهایی که کابوس زندگیشان نمیمیرد.
اگر
روزی و سالی و ماهی، کسی حکایت بهار کابوس را پرسید
بگویید
مردمان، زندهزنده به مردگی عادت کردند...🌱
عادت کردند...🌱