
شاید عجیب بنظر برسد اگر تجربه ی تماشای فیلمی را به صدای روانشدن آب رود بر سنگ و یا تماشای سقوط تدریجی و آرام برگی تشبیه کرد، اما این دقیقا حسی است که میتوان پس از تماشای فیلم گمشده در ترجمه دریافت کرد، فیلمی که تجربه ای دل انگیز همچون یک استراحت عصرگاهی، همراه با غم و شادی ای دوست داشتنی ارائه میکند.
فیلم گمشده در ترجمه سعی بر ارائه داستانی پیچیده، درگیر کننده و یا حتی آنچنان سرگرمکننده و عامهپسند ندارد و تنها سعی بر انتقال احساسی آشنا از جنس عواطف عمیق انسانی دارد که کمتر آدمی میتواند با آن همذاتپنداری نکند.

شاید نوع عشق و رابطه روایتشده در فیلم متفاوت از آنچه همیشه تماشا کرده ایم، عاری از روابط فیزیکی و جنسی باشد و به نوعی عشقی افلاطونی را نمایش بدهد، اما همین تفاوت ارائه و دیدگاه موجود در فیلم است که آن را قابل تحسین میکند و مؤلف به اینشکل توانسته است با برداشتن تمرکز از روی تشکیل رابطه و کشمکش های حسی و شخصیتی، و تمرکز برروی عواطف متشکل از کنش های حسی-تجربی شخصیت ها مقصود خود را القا بکند و باعث شود مخاطب با غوطهوری در فیلم، عواطف و احساس را درک و تجربه کند.
شخصیت ها سرگشته در شهری هستند که نمادی از دنیای خارجی آنهاست و با زبانی نامفهوم و غیرقابل درک برای آنها تعریف شده است که شخصیت ها بهمانند یک بازیگر تنها با تظاهر به فهم آن میتوانند با آن همراه شوند. و اما با شکلگیری رابطه دو شخصیت، حس و زبان متفاوتی با عمقی در روحشان حس میکنند. چرا که با سلب تعلق خود به محیط، افراد دیگر و تعریف از پیش تعیین شده و ایجاد معنا و تعریفی جدید، خود از تظاهر و سرگشتگی رها میکنند.

و اما علت تداوم تجربه رابطهای بیسرانجام و کوتاهمدت از سوی شخصیت های فیلم در چیست و چه تفکری در را به همراه دارد؟ تجربه احساسی خالصانه و آزاد ، شعله زندگی و انسانیت را در درون آنها روشن کرده است و واقف بر این هستند که شاید آنقدر خوششانس نباشند تا این احساس را باری دیگر دریافت کنند و به اینترتیب است که در پایان، لبخندی ناشی از غمی دلانگیز بر لب آنها مینشنید، در جمعیت و سرگشتگی روان میشوند و به تدریج سقوط میکنند.