
*امشب دلم خیلی برات تنگ شده بود. خیلی*
سوز سرما می خیزید روی ایوان و بر جان ها نفوذ می کرد، آسمان شب ابری بود ماه را نمی دیدم. باد لطیفی می آمد و گاه شدت میگرفت، پتو را گرفتم دورم، جز صداهای آرام در، حلب و بعضی چیزها که نمی دانم چه بود و اندکی هم مرا ترساند، صدایی برنمی خاست
با تو سخن گفتم، یا بهتر بگویم زخم های دلم با تو سخن گفتند، و تو گویی تماما به من توجه میکردی، و حواست به من بود، می دانست میشنوی، می دانست و من نیز میدانم که کنارم بودی و هستی
مژه ها خیس شد، اشک های ریخت، خنجر ها را از جان بیرون کشیدی، دست بر آن بردی، آرامشان کردی، زخم ها تسکین دادی
و نگاهم کردی
مگر نه؟
قرآن گشودم، آیه ها را با صدای پایینی تلاوت کردم و آرام زمزمه که به راستی چقدر دلم برایت تنگ گشته!