ویرگول
ورودثبت نام
ف..ر..
ف..ر..من؟؟ خودم نمیدونم کی ام...
ف..ر..
ف..ر..
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

مرگ دنبال بهانه می گردد...

<قلبم هرتی خالی می شود، حس میکنم جریان خون دست هایم دیگر قطع شده ند،توی دلم هم به قول این باکلاس ها رخت می شویند.>

هوا تاریک بود، ابرها سلطه ی خود را بر تمام منطقه ی قابل دیدم، گسترده بودند، سنگ ریزه های درشت و ریز سایه ی روشن تری با خود داشتند و زیر پایم می لغزیدند، ماهی در آسمان نبود و رنگ لباسم را هم نمی‌توانستم تشخیص دهم

حس میکردم نوک ناخن هایم می لرزند، و رگ ها تیر می کشند... پاهایم..گمانم رفت که به پاهایم غل و زنجیر بسته اند، گویی حتی صدای جیرجیر زنجیرها که روی زمین به پشت کشیده می شدند را نیز می شنیدم

باد گرمی می آمد، گمانم از سمت غرب، لباسم به سمت راست اندکی می لرزید

صدای نفس هایم، ظاهری مخیف می گرفت و بالا می آمد و با بازدم کوچک می شد، احساس خفگی تا حلقومم چنگ زده خود را بالا می کشید.

قدم برداشتم به جلو، بدون آنکه چیزی ببینم، پاهایم را چون جنازه ی سنگین شده ای میکشیدم، نمی‌دانم چقدر شد، چند دقیقه، چند ساعت، نمی دانم هیچ چیز از زمان نمی دانم،

...اوپ، نزدیک بود بیوفتم.. یادم می آید.. با تمام جزئیات.. نزدیک بود بیوفتم روی قبر، اما نه، مطمئنم نه نیوفتادم

اینجا، همه چیز سریع تر گذشت، نگران بودم، روی قبر را می جستم، دنبال یک اسم، یک نشانه، شاید در می یافتم کجا گیر افتاده م، کجا سقوط کرده م و چرا هیچ...مطلقا هیچ... چیز یادم نمی آمد، شاید با دیدن اسمی چیزی یادم می آمد

زمان گذشت.. چقدرش را؟ گفتم که نمی دانم. خسته بودم اما همچنان میجُستم، چشم هایم را می مالیدم، پلک ها را با سختی می‌بستم و می گشودم

تاریکی چنگال های خود را روی منطقه کشیده بود و چنبره زده بود

روی قبر نشسته بودم، فکری در ذهنم جان گرفت، با انگشت هایم شروع به خواندن نوشته ها کردم.

دست های لرزانم را کشیدم رو سنگ، داغ بود، اما چاره ای دیگر نداشتم

بهتم برد، دست هایم را فورا برداشتم، اسمم... اسمم را نوشته بودند،

دست ها را دوباره برای پیدا کردن چیزی روی سطح چرخاندم، نام پدر، ۴ تا بیت شعر، تاریخ مردنم، و تاریخ تولدم بود، شک ندارم همه جا را خوب وارسی کردم، کلش همین ها بود

دلم را غم برداشت، نترسیده بودم فقط غم قلبم را داشت می کند، چشم هایم پر شدند، گریستم، لب برچیدم و گریستم، پا های بی جان را همچنان که دستم بی حرکت رویشان رها شده بود، بغلم کردم و گریستم

زمانش را، نمی‌دانم

دیگر جانم طاقت گریه نداشت،

ناگهان پلک هایم با تندی و فشار بسته شدند، چشم ها را که باز کردم، نور لطیفی پخش شده بود، همه چیز واضح بود، انگار که ساعت ۱۲ ظهر باشد، اما نه، همه چیز فرق می کرد، نورش شبیه پنبه بود، نرم نرم، درخشان که چشم های من را که با تاریکی خو گرفته بود و روشنایی را فراموش کرده بود را نمی آزرد.

نگاه به قبر کردم، رویش نوشته بود، شهید گمنام

زیرش یک جمله داشت

مرگ دنبال بهانه می گردد، اما شهادت دلیل می خواهد، آیا به اندازه کافی به عشق برای شهید شدن دلیل داده ای؟

از خواب بیدار شدم، موقع اذان بود، مامان با آن لبخند همیشگی بالای سرم ایستاده بود و صدایم میکرد، عزیز دلم!بیدار شو.. اذان زده

بغض اشک شوق گلویم را فشرد، خندیدم، چشم هایم را اشک پر کرد، پاشدم، مادرم را در آغوش گرفتم

آستین هایم را بالا دادم، شیر آب را باز کردم، قسمت مسح پا را که تمام کردم،سجده وار افتادم روی زمین، میخواستم تا خود صبح یکسره شکر کنم، باران با شدت می بارید و محکم میخورد روی سقف، قلبم آرام بود اما شوق لب هایم را می لرزاند..

آری من باز برای آرزوی دیرینه ام فرصت داشتم..

پ.ن: همیشه فکر می‌کنیم هنوز فرصت داریم، برای اصلاح خودمون، برا خوب بودن، برا اینکه دیگه عصبانیت چیزی رو در رفتار ما تعیین نکنه،

فکر می‌کنیم مردن برا همسایه ست، اما یادمون میره قبرستونا پر از آدماییه که روز قبل مرگشون برا ۲۰ سال آینده شون هم برنامه داشتن ولی دنبال فردایی بودن که هیچ وقت نیومد، امروز، همون چیزیه که بهش نیاز داریم، دقیقا از الان شروعش کنیم تا فردا روز بهتری بشه

پ.ن۲: متن نمادینه

باراناو
۲
۰
ف..ر..
ف..ر..
من؟؟ خودم نمیدونم کی ام...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید