
+ببخشید یک چند لحظه وایستید اومدم
گفتم و دویدم،
موهایی
که از فرط درس خواندن و کار فرصت کوتاه کردنشان را نیافته بودم و تا میانه های بینی ام رسیده بود، بالا و پایین می پریدند،
وقتی می پیچیدم انعطافشان را نشان ذرات خاک برخاسته از زمین می دادند و خم و راست می شدند،
و این گوشه و کنار هم انگشت های نازکشان را می کردند توی چشم مشکی من و در می آوردند
یا جلویم مسخره بازی درمی آوردند که جلو را نبینم و با کله بخورم زمین
یا وقتی با دست خالی ام، میگرفتمشان تا توی چشم هایم نروند، لیز میخوردند و در می رفتند
اینطور بگویم که از کنار هیچ دلقک بازی ای، رد نشدند جز آنکه ناخنکی به آن زده باشند
خورشید گدازه های جوشان را به قصد نیمه جان کردن به طرفم پرت می کرد
و نه من، راستش همه، همه ی مرد هایی که توی بیجار(*مزرعه) هایشان یا با تراکتور مشغول درو بودند یا چون درختی که باد شدیدی به آن وزیده باشد، خم می شدند و برمی خواستند، دست های زبرشان را زیر دانه های طلایی برنج می بردند، و همچنان که دانه های عرق بر روی ساقه ی پوک برنج می لغزید، آن را بریدند
روستای یک چشمه بزرگ دارد، آخر روستاست، آنجا که می ایستی، اگر بتوانی چشم هایت را از لایه ی تنه ی بید های انبوه عبور دهی، ده بغلی را میبینی
از همانجا رودی کوچک و باریک جریان یافته، نزدیک های چشمه که باشی، باریکه ی آب، به حدی شفاف است که سنگ های زیرش را با جزئیات میتوان دید
کنار تنها چشمه روستا که جوی اصلی از آن نشأت میگیرد، می نشینم، صدای نفس های بریده ام را می شنوم که گویی با بالا و پایین رفتن قلبم موسیقی جدیدی به پا کرده ند
+سلام حاجی زکریا
-سلام پسر جان
این ۶ امین، نه با حساب گلمار، ۷ امین شخصی بود که به او پس از آغاز دویدن امروز سلام داده بودم
پیراهنم خیس شده بود ولی پاهایم داشت از تیرهای برخاسته از زمین که در تلاش برای عبور از سپر ساده دمپایی پلاستیکی بود، آتش میگرفت
شواهد میگفت یا مادر نیامده، یا آمده و رفته
کجا رفته بودش را نمی دانم که ناگهان...
قلبم الان هم با یاد آوری آن چشم ها، می تپد و راه را بر نفس ها می بندد،
و اما آن دم، گویی نفس کشیدن را فراموش کردم
سرم را پایین انداختم
چه می بایست میکردم،
موهایم را آنقدر می کشیدم تا کل صورتم را بپوشاند؟
می رفتم و میان درخت ها گم می شدم؟
کاش آن لحظه مرا باد میبرد، یا آب، کاش برای لحظاتی میشدم سنجاقک یا آن غورباقه ای یکهو پرید توی آب
تو شاید داشتی به آن دور ها نگاه می کردی، یا شاید منتظر کسی بودی، شاید داشتی با کفش هایت با سنگ ریزه ها ور میرفتی، یا چه میدانم داشتی با قلبم، وجودم و سلول ها، رگ ها، مغزم، صحبت میکردی و آنها را قانع میساختی که همگی از کار کردن بایستند و مرا در میان زمین و آسمان رها کنند، و من بمانم و منی که دیگر نمی داند چه کند
صدا از امتداد همین جاده خاکی کوچک برخاست
_من نَنم اَن رِه چرا نَمِ؟(نمیدونم این پسره چرا نیومده)
برخاستم مادر بود
تا دیدمش خواستم خودم را پرت کنم توی عالم موهایش که زیر روسری گل گلی قایم شده بود و بين درخت ها و نهال ها در هوایی سرد که محال بود زنده از آن بیرون بیایم، زانو بغل گرفته و از ابر بهار الگو گرفته و می گریستم
_چِرا اوتو مَرَ فَندَری؟(چرا اینطوری به من نگاه می کنی؟)
لبخند میزنم، و تنم را سرما بر می دارد
_چرا دیر بوکودی زای؟(چرا دیر کردی بچه)
توی حال خودم نبودم
+کلا دو دقیقه دیر کردم،
دو دقیقه که چیزی نیست، دو دقیقه میتونی به ترمینال دیرتر برسی و بگن بفرما تی جان قوربان بوشو بوجور
دو دقیقه میتونی سر سوال بیشتر از وقت مقرر اختصاص داده شده براش، وقت بذاری و کسی نگه چرا
دو دقیقه میتونی میتونی دیرتر بیدار بشی و دیرنشده باشه
دو دقیقه میتونی نمازتو زودتر از اذان بخونی و بعد بگی مستحبی بود عیب نداره و دوباره نمازتو بخونی
دو دقیقه ها مهم نیستن
مادر با چشمانی پرسان و بهت زده مرا می نگریست
_خا خا بوشو اَن کیسه هَنا بوبور به خانه(خا خا این کیسه ها رو ببر خونه)
رفتم از تو دور شدم، هر قدمی که برمیداشتم یعنی دور شدن از تو بدون آنکه برگشتی در کار باشد
الان ک اینها را می نویسم ۲ سال گذشته
موهایم را از ته تراشیدم،
همان دانشگاهی که میخواستم قبول شدم، کل ماه را تهرانم، آخر هفته ها بتوانم برمیگردم
اما امروز اولین بارست که میان هفته برگشته م
دو سال پیش دقیقا امروز بود، من اینجا و تو دو متر آنورتر
و فاصله ای که هرگز از دو متر کمتر نشد
اینجا کنار چشمه دارم برای آخرین بار برایت می نویسم
و بعد کاغذ را می اندازم توی آب
خواستم بگویم من اشتباه می کردم
دو دقیقه که هیچ، یک ثانیه هم مهم است
می شود در هر ثانیه مرد و زنده شد
می توان در یک ثانیه تصمیمی بگیری که در دل خدا برای همیشه جا باز کنی
یا، ممکن است یک ثانیه دیر تر به قطار برسی و دیگر به آن نرسی
آری، حتی یک ثانیه هم مهم است، وقتی پای عشق در میان باشد