آمدم سبک مورد علاقه نوشتنم را پیاده سازی کنم، از سکوت از عرفان و جملات نمادین که روحم را جلا می دهد.
اما ناگهان اسم کتابی در ذهنم پدیدار شد
مبهم
هر چه می‌گذشت پر رنگ تر می شد
دنبالش دویدم
انباری کنار درخت ها
جعبه های رطوبت زده و سنگین کتاب ها
یکی پس از دیگری گشتمشان
زیر و زبر
گوشه و کنار جعبه ها را هم وارسی کردم
پشت سکوها، میان کتاب هایی که به جرم درسی بودن، آنچنان که شایسته بود سازمان دهی نشده بودند
و شاید هیچ گاه باور نمیکردم که اینجا بیابمش روی جا برنجی،
و در آخر" یک عاشقانه ی آرام"
نوشته ی قلم نادر ابراهیمی
دو سال پیش بود
یادم می آید
درست دو سال پیش که روی همین بلندی در حالی که میکوشیدم پاهایم به یکدیگر نپیچند و سقوط نکنم، برای بار چندم این جملات را می‌خواندم
بعد از هر بار خواندن بلند آن کتاب را به سینه ام می چسباندم
و از ذوق و شعف چنان به خود می پیچیدم که خود را در آستانه پخش زمین شدن می دیدم
<<< _بله من گفتم ام؛ اما آرام باش آرام... فاصله، ارتفاع صدا را
_ معین می کند. می دانم. دیگر مدت هاست که می دانم؛ فاصله، زمانی ارتفاع صدا را معین می کند که صدا، صدای درد، صدای خشم، صدای حس به خطر افتادن چیزی عزیز نباشد>>>
چیز دیگری به یاد می آورم، صحنه ای مانند این را،
قاصدک ها از پنجره می آیند داخل و
همزمان حسی درونم جان می گیرد
آری نادر جان، راستش را بخواهی اینها را این روز ها بسیار دیده ام، با همین چشم ها،
می دانم که باور میکنی، تو نیز دیده ای، با همان چشم ها ی عاشق
آنگاه که درد، عشق و غیرت ارتفاع صدا را مشخص می کند، و نه اما فاصله
میدانی؟ مردمان این سرزمین، ایرانی که گیله مرد برایش از همه چیز می گذشت، خود از سردمداران این مکتبند
بیا با من بنگر، صدا ها را می شنوی؟
صدایشان بر متجاوزان به خاک کشور بلند است، و این همان عشقیست که تراوش کرده، عشقی که دویده، نیرو گرفته، خود را به دهانه ی حلقوم رسانده و دست در دست سرباز های خود داده و به بیرون شتافته
همان خشم است که از نظرهای آلوده به خاک ایران، در مغز استخوانشان متراکم شده و ناگهان فوران کرده
نادر، اینان تنها با فکر به خطر افتادن ایرانشان، درد در پیکرشان فراخوان می دهد
و درد است
که می شود صدا
می شود فریاد
خواست انتقام
الله اکبر موقع پرواز موشک ها
هیئات من الذلة ها
صيحه ها ی خونخواهی
و می شود* هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید* ها
و جان خود دادن چون شهید ها
