نوید چایاش را تمام کرد و گفت: «خب، بچهها! نقشه امیر علی رو امتحان کردیم، ولی انگار به دردمون نخورد. شاید جعبه واقعاً اینجا نباشه، یا اینکه یه جور دیگه باید پیداش کنیم.»
امیر محمد که هنوز چاقوی پلاستیکیاش را در دست داشت، با کمی ناامیدی گفت: «من هنوزم فکر میکنم اون درخته یه رازی داره! شاید فقط کافی نیست که دورش بگردیم، باید یه کاری باهاش بکنیم.»
پوته که احساس گرسنگیاش بیشتر شده بود، آهی کشید و گفت: «ای کاش اگه جعبه پر از شکلات نیست، حداقل یه چیزی برای خوردن توش باشه. من گرسنمه و حس میکنم دیگه نمیتونم زیاد صبر کنم.»
امیر علی که همیشه اهل فکر و حساب بود، با دقت به اطراف نگاه کرد و گفت: «صبر کنید! وقتی از اون بوتهی عجیب فرار کردیم، حس کردم یه صدای خفیف از توش اومد. شاید جعبه اونجا نباشه، ولی شاید یه سرنخی داشته باشه. بیایید یه بار دیگه اونجا رو با دقت چک کنیم. این بار با هم، و هر کدوممون یه قسمتی رو بگردیم.»
نوید سر تکان داد: «ایده خوبیه! من اطراف بوته رو میگردم. پوته، تو میتونی اون سمت رو نگاه کنی؟ امیر محمد، تو هم کنار اون سنگ بزرگ رو بررسی کن. امیر علی، تو هم شاخههای پایینتر رو چک کن. شاید یه چیزی دیدیم که قبلاً متوجهش نبودیم.»آنها رفتند تا آنجارا برسی کنند که ناگهان صدای بلند و وحشتناکی از بوته آمد...