سیبِ حوا

سیب های رسیده زرد که، دایره های سرخ و صورتی، مانند گونه‌های دخترکانِ تازه بالغ که از شرمِ دیدنِ پسری جوان سرخ شده، آویزان از درختان چتر گستر، او را به سوی خود می‌کشاند.
علفزارهای کوتاه و بلند کف پاهای برهنه ی او را می‌آزارد. رطوبت علف های تا شده لابلای انگشتان پاهایش، حسِ خنکی در آفتاب گرم تابستان را در درونش جاری میسازد.
ترس از له شدن مورچه هایی که به دنبال دانه روی زمین در حال حرکتند، سرعت راه رفتنش را می کاهد ولی، شوق دستیابی به سیب های آبدار آویزان که در تلالو خورشید، دلبری می کنند او را مشتاق تر می کند.
دستهایش را به سمت بالا می‌برد. تن برهنه اش، عریان تر از همیشه در طبیعت عیان می‌شود.
شرمی غریب و غریزی، وجودش را پر می‌کند. بدون هیچ دلیلی دور و برش را نگاه می‌کند.
انگار کسی جز او آنجاست. جایی که هیچ کس جز او تا به حال در آنجا دیده نشده.
دوباره رو به آسمان، برای دستیابی به سیبهای وسوسه انگیز، دست هایش را بالا می‌برد.
موهای بلند و طلایی اش همچون قاصدکان جدا شده از مادر، به پرواز در می آیند برای رساندن پیام خوش به چشم انتظارانی که هرگز در آنجا متولد نشده اند.
روی نوک انگشتان پا هایش می ایستد. دستش به پوست گرم و زرینِ سیب می رسد. او را نوازش و لمس می‌کند. از تنه ی درختِ مادر، جدایش می‌کند. صدای شکستن ته ساقه اش در گوش طبیعتِ جوان شده از بهار به پایان رسیده، می‌پیچد.
صدای پایی به گوش می‌رسد. سیب را روی سینه اش می‌فشارد. با دست دیگرش، خود را می‌پوشاند.
نمی‌داند چرا. از چه چیز این همه واهمه دارد؟ این پنهان شدن به چه دلیلی است؟ آیا کسی او را از خطری آگاه ساخته که خود از آن بی اطلاع است؟
دوباره به اطراف نگاهی می اندازد. چشمهای زیبای چند آهو دورتر، او را به نظاره نشسته اند .
با خنده های بلند، آنها را به حرکت وا می دارد .
سیب را با هر دو دست به طرف دهانش می برد. برای گاز زدنش دهانش را تا نهایت باز میکند. چشم هایش را نیز.
ناگاه از درشتی نگاهش ، نگاه او پر می‌شود.
خشکش می زند. با همه سرعت روی علف‌ها می‌نشیند.
سیب را به سمت شکمش ‌برده، پنهانش می‌کند.
سرش را لابلای علفزارها پایین می‌برد. قوز کرده است .
ضربان قلبش ، گوشش را می‌آزارد . چشم‌هایش را می‌بندد. دقایقِ پر از اضطراب به پایان می رسد.
دستی به گرمای دست خودِ او بر شانه اش فرود می‌آید.
و او. با لبخندی بر صورت و موهای فراوان بر سر و صورت حوا را به طرف خود می‌کشاند. بلند می شود. کمی از او بلندتر و قوی‌تر است. خیره در نگاهش غرق می‌شود و سیب را به طرفش می گیرد.