از مجموعه آئین آخر
· استبداد ِساحل!
هراسِ من
نه از سپیدیِ کفن میآید،
نه از یقینِ سردِ سنگِ گور.
گواه من
این دستهاست؛
دستهایی که از قهرِ گُل و باران
زبان آموختهاند،
از تقلای موج
و استبدادِ ساحل
قانون.
حتی از سرد شدنِ چای
و مکثِ حیا
پیش از نخستین بوسه،
آیینی ساختهاند،
وارونه،
اما زنده؛
مثل دعا
در دهانِ کسی
که هنوز امید دارد.